tag:blogger.com,1999:blog-5859265591963526812011-10-04T15:57:58.065+05:30RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.comBlogger541100tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-62749883596431662072011-07-12T17:25:00.000+05:302011-07-12T17:25:38.341+05:30ये बारिश भी ना....... अंधी होती है.......<br /><br /><br />कभी छिटें तो कभी आंधी होती है.......<br /><br />हर साल बिना थके गिरती रहती है...<br /><br />&nbsp; <br />जब भी बारिश की बुंदे मिलती है <br /><br /><br />प्यासी जमीं से....तब बारिश को <br /><br />उसकी आंखो की रोशनी मिलती है....<br /><br />फिर शुरु होती है.... बारिश की नयी ज़िंदगी...<br /><br />&nbsp; <br /><strong>जो मिट्टी की खुशबू आती है बारिशों में...</strong> <br /><strong></strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>दरअसल में वो मिट्टी की खुशबू नहीं....</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>बल्कि बारिशों की धडकने होती है.... </strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>जो मिट्टी से मिल जाती है...</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>और फिर सौंधी सौंधी खुशबू </strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>सारे मंज़र में मिल जाती है.....</strong><br /><br /><br /><strong>"प्यासी जमीं और उसपर अंधी बारिश की छिटें....</strong><br /><strong></strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>मौसम का करवट बदलना याद आता है....."</strong><br /><br /><br />पिछले साल की बारिश याद आती है मुझे...<br /><br /><br />और मेरे मकान के सामने के वो हरे भरे<br /><br />लहलहाते खेत मज़े से झुलते थे......<br /><br />वो मंज़र याद आता है मुझे....<br /><br />&nbsp; <br />इस साल भी बारिश हुई..... मगर...... <br /><br /><br />वो अंधी बुंदे उस बंज़र जमीं पर गिरी....<br /><br />मगर इस बार बारिश को आंखो की रोशनी..........<br /><br />&nbsp; <br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin: 0in 0in 0pt; mso-layout-grid-align: none; mso-pagination: none;"><span style="font-family: &quot;Mangal&quot;, &quot;serif&quot;; font-size: 12pt;">न मिल पायी..........</span></div>&nbsp; <br />&nbsp; <br />बारिश अंधी आयी थी..... अंधी गिरी थी...... <br /><br /><br />लडखडाती... गिरती....संभलती.... गिरे जा रही थी....<br /><br />मगर उसे उसकी आंखो की रोशनी न मिल पायी....<br /><br />&nbsp; <br />इस साल उन खेतो की जगह...... <br /><br /><br />आदमज़ात की प्यास ने ले ली थी......<br /><br />हरी-भरी सांसो का गला घोंटकर.....<br /><br />सिमेंट की जान डाली थी.....<br /><br />&nbsp; <br />वो सौंधी खुशबू इस बार नही आयी.... <br /><br /><br />बारिश को नयी ज़िंदगी न मिल पायी....<br /><br /><br /><br />अंधी बारिश.... उसके अंधे आंसु....<br /><br />प्यासी आदमज़ात.....उसके प्यासे ख्वाब.....<br /><br />&nbsp; <br /><strong>बारिश इस बरस प्यासी ही रह गयी....</strong> <br /><strong></strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>और आदमज़ात अंधी होती चली गयी....</strong><br /><strong><br /></strong><br /><br /><br /><br /><br />----------आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6274988359643166207?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-40400702927929928322011-06-18T13:39:00.000+05:302011-06-18T13:39:15.782+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">दो बुंदे निकली खुद को आँधीयों से बचाते<br /><br /><br />कुछ बदमाश बादलो से खुद को छुपाते<br /><br />आसमाँ के नज़ारे का लुत्फ़ उठाते<br /><br />धरती की ओर चली धम से गिरने के लिये॥<br /><br /><br /><br />एक बुंद बोली," इतनी मायुस क्यों है तु?"<br /><br />दुसरी बोली,"खुद से गुफ़्तगू थोडी कर लुं"<br /><br />पहली बोली,"तो अपने आप से क्यों, मै हुँ ना यहाँ?"<br /><br />दुसरी बोली,"बस थोडी ही देर है,फिर मैं कहाँ और तु कहाँ?"<br /><br />पहली बोली,"हमारी तो सदियों से यहीं दास्तां है।<br /><br />कुछ पल यहाँ पनप के धरती से मिल जाना है।"<br /><br /><br /><br />दुसरी बोली,"जब बदमाश बादलो का पेट फ़टता है<br /><br />तब मुझे ज़रा डर सा लगता है!!!<br /><br />तब आ जाती है वो घडी, मरने मिटने की,<br /><br />खुद को धरती की ओर घसिटने की।"<br /><br /><br /><br />पहली बोली,"अरे पगली, तु बेवज़ह इतना डरती है,<br /><br />थोडा इसके बारे में क्यों विचार नहीं करती है?<br /><br />क्या हुआ हम सिर्फ़ बुंदे है अगर?<br /><br />धरती पे हमें सब जीवन कहते है मगर।<br /><br />हमारा खुद का भी वजूद होता है,<br /><br />कहीं बुंद तो कहीं सागर का रुप होता है।"<br /><br /><br /><br />दुसरी बोली,"तुने मेरे दिल का डर निकाल दिया,<br /><br />मुझे सोचने का नज़रिया बेमिसाल दिया।"<br /><br /><br /><br />पहली बोली," हमारे गिरने का क्या राज़ है?"<br /><br />दुसरी बोली,"कुछ नही,कुदरत का रिवाज़ है।"<br /><br /><br /><br /><br /><br />पहली बोली,"यही तो!!!!!!! ज़रा नज़रिये को बदलो।"<br /><br />थोडा ज़िंदगी का अलग रंग भी चख लो।<br /><br />अगर तु किसी बंजर ज़मीं पर गिर जाओ तो क्या हो?<br /><br />किसी प्रेमी युगुल के बदन को ठंडक पहुचाओ तो क्या हो?<br /><br />किसी नन्हे हाथ पर हलके से फ़िसल जाओ तो क्या हो?<br /><br />किसी तितली के रंगीन परो पे छिडक जाओ तो क्या हो?"<br /><br /><br /><br />दुसरी बोली," हमारी ज़िंदगी इतनी हसीं भी है!!!!<br /><br />बस मुझमें थोडी अकल की कमी सी है!!!!<br /><br />अब मुझे सिर्फ़ एक ही काम करना है,<br /><br />जल्दी से ज़मीं पे झुमके गिरना है।<br /><br />फिर उसके बाद मुझे फ़िरसे बाफ़ होना है,<br /><br />और फ़िर एक बार बुंद का जन्म लेना है।"<br /><br /><br /><br /><br /><br />---------आलमगीर.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4040070292792992832?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-3653435479904306342011-06-08T17:23:00.000+05:302011-06-08T17:23:40.812+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">१.<br /><br /><br /><br /><br />अब "जनाब" उस आबाद-गली में<br /><br />अपनी बरबादी का जश्न मनाते हुए चलने लगे....<br /><br />उनकी वो "चुर्राहट" अभी भी थी..... मगर<br /><br />उसमें वो "बादशाहत" नही रही......<br /><br /><br /><br />वो मजबूर कदम भी अब इस "बरबाद" "जनाब"<br /><br />पर हँसने लगते..... उनको देखते........<br /><br />"जनाब" की गर्दन शर्म से झुक जाती और....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />दुसरे ही पल में...... "जनाब" चिख उठते....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"जवां हुस्न पे अच्छी नही इतनी मगरूरी, <br /><br />आखिर यही है तेरी इक अपनी मजबूरी।" <br /><br /><br /><br /><br /><br />अब "जनाब" खिलखिलाके हँसने लगे.......<br /><br />किसी पुराने दर्द की बाढ में बहने लगे.....<br /><br /><br /><br />....<br /><br /><br /><br />२. <br /><br /><br />"सुना था उसे लोग आँख भर के देखा करते है<br /><br />पर उसकी गली में आज हमें वो अनदेखा करते है॥"<br /><br /><br /><br />"जनाब" मैखाने में बैठे अपने दिल की बातें करतें......<br /><br />कुछ मतलब-परस्त लोग उनके दर्द का मज़ाक उडाते....<br /><br /><br /><br />ये तो अब रोज़मर्रा होने लगा था....... <br /><br />"जनाब" दिल फुट फुट कर रोने लगा था....<br /><br />रोज़ उस गली में आते नए-नवेले "नवाब",<br /><br />और उनमें खुद को देखा करते ये फ़टे-पुराने "जनाब"........<br /><br /><br /><br />ये सिलसिला हर रोज चलता रहा......<br /><br />"जनाब" का दिल कतरा कतरा जलता रहा.....<br /><br /><br /><br />....<br /><br />&nbsp; <br />३. <br /><br /><br />"और "फ़राज़" कितनी मिन्नते करवाएगा अब हमसे??<br /><br />अब तो खुदा ने भी "आमिन" कह दिया॥"<br /><br /><br /><br />ये "फ़राज़" की दर्ख्वास्त सुनते ही..........<br /><br /><br /><br />"जनाब" की आँखो में अजीब सी चमक दिखने लगी...<br /><br />कुछ एक पुरानी सी जख्म अब नए सिरे से बहने लगी...<br /><br /><br /><br /><br /><br />"ए,"नवाब" मत सुनना उसकी मिन्नतों को तु,<br /><br />ये खुबसुरत जहर है, पी ले तो जान जाती है॥"<br /><br /><br /><br />मगर वो "नवाब" भी ............<br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब" के नक्षे कदम पर चल दिया.......<br /><br /><br /><br /><br /><br />और.......<br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब" को खुद का एक हमशक्ल मिल गया......<br /><br /><br /><br /><br /><br />....<br /><br />&nbsp; <br />४. <br /><br /><br />"संभलने दे हमें ए नाउम्मीदी, क्या कयामत है<br /><br />ज़िंदगी की उम्मीद न रही,पर मौत सलामत है॥"<br /><br /><br /><br /><br /><br />उसी आबाद गली के उसी चौक पर "जनाब",<br /><br />अपना साज-ओ-सामां(भंगार) के साथ बिखरे थे....<br /><br />वो अधनंगा मुछ्छड "जनाब" की हालत पे हँसता था....<br /><br />भुखा ज़िना अब भी रेंगते हुए ही आता,पर उसपर <br /><br />वो "चुर्राहट" नही थी.... जो किसी ज़माने में उसी<br /><br />ज़िने की शान हुआ करती थी।<br /><br /><br /><br /><br /><br />लेकिन उस इमारत से मजबूर कदम अब भी<br /><br />थिरकतें,और"वाह-वाहयी" में मदहोश होते थे कई<br /><br />और "जनाब".........<br /><br /><br /><br /><br /><br />"मेहफ़िल-ए-ज़िंदगी में हम तो बरबाद हुए<br /><br />अब आबाद गली में मौत का जश्न मनाएंगे॥"<br /><br /><br /><br /><br /><br />　<br /><br />"जनाब" अपने ही अंदाज़ में अपनी ही ज़िंदगी <br /><br />का तमाशा लिखते लिखते सो गए।<br /><br />....<br /><br />&nbsp; <br />५. <br /><br /><br /><br /><br />"गुज़री रात ने कुछ इस तरह अंगडाई ली,<br /><br />सवेरा भी करवटों में फ़ँसा फ़ँसा सा हुआ॥"<br /><br /><br /><br /><br /><br />उस सुस्त माहौल में.... उस आबाद गली के चौक पे...<br /><br />"जनाब" आराम फ़र्मा रहे थे.....थोडी चहलपहल हुई...<br /><br />वो अधनंगा मुछ्छड "महाराज" भी अपने ठेले पे आया....<br /><br />और जलेबी निकालने की तैय्यारी करने लग गया.....<br /><br /><br /><br />"महाराज" ने एक दफ़ा "जनाब" की जानिब देखा...<br /><br />और फिर अपना हाथ चलाते जलेबी के भँवर में<br /><br />मसरुफ़ हुआ......<br /><br /><br /><br />दिन चढकर आया........ मगर अभी भी........<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />आराम ही फ़र्मा रहे थे.... <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ये नज़ारा कुछ अज़ीब था...... <br /><br />"गली-आबाद" के लिये......<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />वो मुछ्छड "महाराज" चौंका..... और बोला...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"तुम जब "जनाब" थे, तब "चुर्राहट" से खिलती थी गली<br /><br />पर अब... तेरे मौत पे कोई बवाल न हुआ॥"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब" का ज़नाज़ा न निकला.......<br /><br />बस उनके उम्र का तकाज़ा निकल गया.....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />उनकी "मौत" के साथ।<br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब" आबाद हुए हमेशा के लिये<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />उसी "आबाद-गली" के चौक पर........<br /><br /><br /><br />------आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-365343547990430634?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-66227399486269139402011-05-21T14:29:00.000+05:302011-05-21T14:29:09.458+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />परवा घरी गेलो होतो.... हो हल्ली मी वेगळा राहतो. कारणं तिच नेहमीचीच,सासवा-सुनांच पटत नाही, म्हणुन भांड्याला भांड लागायला नको आणि आवाज व्हायला नको, म्हणुन वेगळं राहण्याचा मनाला तितकासा "न" रुचणारा उपाय. ही सासवा-सुनांचं नाती साक्षात परमेश्वराला सुद्धा कळणार नाहीत.असो, तर सांगायचा मुद्दा इथे वेगळाच आहे. मुद्दा म्हणजे," बाबा".<br /><br /><br /><br />बाबा म्हणजे अजब रसायन आहे.अगदी शहाळ्यासारखे गुणधर्म. बाहेरुन कडक आणि आतुन मुलायम आणि गोड. पण हा मुलायमपणा आणि गोडवा सहजासहजी अनुभवता येत नाही. तसं बाबांच्या व्याख्येत बसत नसावं कदाचित. बाबा म्हणजे नेहमीच कडक आणि ज्यांची कायम भितीच वाटावी असं व्यक्तिमत्व. मलाही भिती वाटते बाबांची अजुनही,हे थोडं हास्यास्पद वाटेल, पण वाटलं तर वाटुदे. बाबांची भिती असली की एक आधार वाटतो मनाला कुणीतरी भक्कम पाठीशी उभं असल्याचा. अर्थात हा आधार व्यक्तीसापेक्ष आहे. कुणाला भिती रुपी आधार वाटतो, तर कुणाला प्रेमाच्या रुपात. पण आधार हा असतोच. जसं जसं माझं वय वाढत गेलं तसं तसं बाबांच्या व्यक्तिमत्वाचे अनेक पैलु उघडकीस आले.<br /><br /><br /><br />हे "बाबा" लोक आपल्या खर्या रुपाचा थांगपत्ता लागु देत नाहीत कधी, म्हणुनच ते "बाप" असतात. मुलगा घरी पार्टी करुन आला की बाबाच जागे असतात. हे असं माझ्या बाबतीत खुप वेळा झालंय,अर्थात मुलगा मोठा झाला हे सगळं ठीक आहे पण त्याला "त्या" अवस्थेत बघुन त्याना कळतं की मुलगा काय करतोय ते... म्हणजे मुलगा पार्टी करतोय की पार्ट्या झोडतोय. ह्यातला फ़रक त्यांना नेमका ठाऊक असतो,भले त्यांनी त्यांच्या उमेदीत पार्ट्या केल्या नसतीलही,पण हा फ़रक बाबाच ओळखु शकतात. <br /><br /><br /><br />मुलगा जेव्हा खोटं बोलतो तेव्हा बाबांना सगळ्यात वाईट वाटतं,पण ते कधी वाईट वाटल्याचं सांगत नाहीत,पण त्यांचा अबोला सगळं काही सांगुन जातो. बाबांचे डोळे पाणावलेले बघुन काळीज हेलावुन जातं. बाबांसारखा भक्कम माणुस भावुकही होऊ शकतो हेच ह्यातुन दिसतं. मुलग्याने त्याच्या पहिल्या कंपनीत बक्षिस मिळवलं हे अगदी उत्साहाने सांगताना त्यांच्या डोळ्यात आनंदाश्रु येतात, पण मुलाला हे कधी कधी कळत नाही. <br /><br /><br />मुलगा प्रेम विवाह करणार असं कळल्यावर खरा त्याना आनंद होतो,पण त्यांच्या काही अपेक्षांना सुरुंग लागल्याचं दु:ख त्यांच्या चेहर्यावर जास्त दिसतं,त्यावेळी मुलगा प्रेमात आंधळा होतो आणि बाबा ...... छे, तो दिवस न आठवलेलाच बरा. सुन पसंतीची हवी ही छोटीशी अपेक्षाही मुलाने पुर्ण न केल्याचं दु:ख त्यांच्या वागण्यातुन दिसत असतं, पण त्यांच्या डोळ्यात मात्र "मुलगा आनंदी आहे" ह्याचच समाधान दिसतं.मुलगा-सुन सुखाने राहावीत हिच त्यांची इच्छा असते.<br /><br /><br /><br />परवा आई-बाबाना भेटायला गेलो, तेव्हा निघताना "अच्छा" केला आम्ही दोघानी, तर चक्क बाबानी आम्हाला "अच्छा" केला. मी हिला म्हणालोही," बाबानी लहानपणी मला कधीही "अच्छा" केला नाही, पण आता अगदी आठवणीने करतायत." त्यांचे ते थकलेले हात बघुन आपण कुठेतरी चुकतोय ह्याची जाणिव मनाला चाटुन गेली. ते थकलेले हात हेच सांगत असतील कदाचित," लहानपणी अच्छा नाही केला म्हणुन आता उतारवयात ही पाळी आलीय माझ्यावर."<br /><br /><br /><br />डोळ्यातले अश्रु संपतच नाहीयेत हे लिहिताना.<br /><br /><br /><br /><br /><br />------------- आलमगीर.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6622739948626913940?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-40093266519321085262011-05-21T14:25:00.003+05:302011-05-21T14:25:48.892+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">१....<br /><br /><br />"सप्तरंग उधळुनी आज बराच काळ लोटला<br /><br />वाट बघता तुझी,या मैफ़िलीचा प्राण आटला"<br /><br /><br /><br />शौकीन लोगोंकी बस्ती की एक रंगीन गली<br /><br />उस गली के बिलकुल बिचोबिच एक <br /><br />दो-मंज़िला इमारत,गली जैसी ही रंगीन,कुछ गमगीन.....<br /><br />उस इमारत के बेरुह कमरें में कुछ मजबूर कदम<br /><br />साजो-सामां के साथ थिरकते रहते थे......<br /><br />और "जनाब" के जुते चुर्रर्रर्र कर जमते थे.....<br /><br /><br /><br />वो पहली पहल का जमना अब रोज़ाना हुआ<br /><br />और अब रोज़ वो "चुर्राहट" सुनाई देने लगी.....<br /><br />दिल जैसे रंगीन, बिलकुल वैसेही <br /><br />मुँह में "बनारसी " पान उसे <br /><br />और रंगीन बना देता......<br /><br />और जैसे शाम ढलने लगती<br /><br />"जनाब" का शौक रवानी पे होता.....<br /><br /><br /><br /><br /><br />निचे,जलेबी निकालता हुआ एक अधनंगा मुछ्छड "महाराज"<br /><br />बगल में उपर जाता हुआ भुखा-प्यासा, बेकल ज़ीना<br /><br />(जो आते वक्त थकते,रेंगते हुए निचे आता था)<br /><br /><br /><br />अंदर- शाही झुमर, पान की थाली<br /><br />घुंगरुओ की आगोश में थिरकते पैर<br /><br />साज़ में मस्त हुए कान<br /><br />अश्रफ़ियों का मखमली थैला<br /><br /><br /><br />"वाह-वाहयी" में मदहोश उठते हाथ और <br /><br />वाहियात अमीरी और शौक की फ़र्माइशोपे<br /><br />कुछ मजबूर जिस्मों की नुमाईश.....<br /><br /><br /><br /><br /><br />..... <br /><br />२...<br /><br />"आलाच आहेस तर, घे क्षणभर तु विसावा<br /><br />लपतील इशारे परी, इरादा नजरेत दिसावा"<br /><br /><br /><br />और फिर वोही "बनारसी" पान की रंगत<br /><br />अपने "इरादे" छुपाती अपनी रंगत उसके <br /><br />गाल पर छोड जाती.....<br /><br /><br /><br />मेहफ़िल की आगाज़ तो सबके लिये होती<br /><br />मगर उसके आखरी पल सिर्फ़ उसीके लिये<br /><br />इसिलिये गज़ल के दो पेहलु होते.....<br /><br />एक वफ़ादार शौकिनो के लिये.....<br /><br /><br /><br />और दुसरा(वफ़ा-ए-शौक खतम होने के बाद) इस शौकिन बेवफ़ा के लिये.......<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"दिन सख्त "काफ़िये"सा, तजस्सुस बढाता रहा<br /><br />रात शरिफ़ "रदिफ़" सी, वाह-वायत लेती गई।"<br /><br />..... <br /><br />३...<br /><br />"आता नाही तर पुन्हा कधीच नाही<br /><br />मग श्वास आणि आसवांना काय अर्थ??<br /><br />.<br /><br />.<br /><br />.<br /><br />प्रेत कधी रडत नाही आणि श्वास तर...."<br /><br /><br /><br />एक दिन "जनाब" गुस्से में रहे बहोत,<br /><br /><br /><br />"इथे भल्या भल्या "नशा" उतरतात माझ्या अदेने<br /><br />मात्र तुझ्या रागाची "अदा" एकदम नशीली....."<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब" गुस्से में ही, रेंगते ज़ीने से निचे उतरे....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"और "फ़राज़" कितनी मिन्नते करवाएगा अब हमसे??<br /><br />के खुदा ने भी अब "आमिन" कह दिया॥<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"उफ़्फ़ ये फ़राज़..." कहके<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"ज़नाब" मुड गए....<br /><br />..... <br /><br />४...<br /><br />एक रोज़ न थिरके मजबूर कदम<br /><br />न जमी कोई बंदिश, न फ़ैली कोई<br /><br />आधी कच्ची नज़्म, और न बही<br /><br />कातिलाना गज़ल.....<br /><br />"उसके" बेरुह कमरे में...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />लेकिन शाम जवां हुई,रवानी चढी,<br /><br />थिरके कुछ और मजबूर कदम<br /><br />"उसीके" सामने उसकी दोस्त के....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"रात्रभर दाबलेले हुंदके आता दिवसाही टाहो फोडु लागलेत<br /><br />कुणी म्हणतं," त्या सुरावटीत आता जादु राहिली नाही."<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />और उसी रेंगते,थके हुए ज़ीने से उतरे,<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब"<br /><br /><br /><br />...... <br /><br />५...<br /><br />अब "जनाब" के पास अश्रफ़ियों का मखमली थैला न रहा<br /><br />और मेहफ़िल में भी गज़ल का दुसरा पहलू न रहा...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />फिर "जनाब" के लिये,<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ज़ीनें से गुज़रते होनेवाली "चुर्राहट" गुनाह हो गया<br /><br />अश्रफ़ियों की छनछनाहट न हुई तो भी गुनाह हो गया<br /><br />दरवाज़े पे दस्तक देना भी एक गुनाह बन गया<br /><br />उस ज़ीने के निचे सहमे हुए सुरावट सुनना भी गुनाह...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />(छुपके सुन भी लेता मगर ऐसे मंज़र में<br /><br />"वाह-वायी" दिल में की जाती है..... आसमां मे नहीं<br /><br />कमज़र्फ़ कहींका!!!!)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />कभी किसी गज़ल के शेर पर वो "चुर्राहट" बादशाहत थी<br /><br />अब वो गली के कोने में फ़टी हालत में फ़ेंकी "किस्मत" थी।<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />उसके होटो को छुकर जो जाम उसके हाथ में आता था कभी...<br /><br />आज उन्ही हाथो में......<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />उसी गलीसे...<br /><br />फ़ेंके हुए कुछ जाम के टुकडे...<br /><br />मसले हुए ज़र्द कुछ फुलो के गजरे...<br /><br />वेहशी लोगो ने फुँके कुछ टुटे हुक्के...<br /><br />फाडी हुई कुछ आधी अधुरी गज़लें....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />और कुछ ऐसेही शौकिनोका "फ़ेंका हुआ शौक"<br /><br /><br /><br />..... <br /><br />६...<br /><br />"जनाब" उसी फ़ेंके हुए शौक को लेकर<br /><br />उस लुच्ची गली के चौंक पे खडा......<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"आसमंतात विहरे ती गज़ल माझीच आहे<br /><br />काळजात पुरुन उरे ती ही गज़ल माझीच आहे"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ये सुनने के बाद, उसकी बेज़ार <br /><br />खुली उंगलियाँ मुट्ठी बन जाती थी....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"गली आबाद" के छोर से <br /><br />दुसरे छोर तक पहुँचने से पहले<br /><br /><br /><br /><br /><br />"जनाब"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />"...बघुया, कोण जास्त कमावतं??<br /><br />ह्या भंगारवाल्याचं भंगार, की नाइलाजास्तव केलेला शृंगार....."<br /><br /><br /><br />-----------------आलमगीर.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4009326651932108526?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-82643220632554932472011-04-23T22:22:00.002+05:302011-04-23T22:22:49.226+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">उम्र अबके बरस ही सफ़ैद हो गयी<br /><br /><br />अब वो बात कहाँ,वो मंजर फिर कहाँ<br /><br />याद आते है वो दिन जब पुरी ज़िंदगी में<br /><br />सिर्फ़ यार-दोस्त ही छाए रहते थे<br /><br />अब वो जगह रोजमर्रा की आपाधापी <br /><br />ले चुकी है,अब वो बात नही रही।<br /><br />उम्र अबके बरस ही सफ़ैद हो गयी॥<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />तब युं होता था के दोस्तों के साथ <br /><br />बिताए कुछ हसीं लम्हे <br /><br />ज़िंदगी की वुसत भर देते थे<br /><br />ज़िंदगी में थोडी सी मसर्रत भर देते थे,<br /><br />लेकिन अब कुछ नए रिश्तें कुछ नयी<br /><br />जिम्मेदारियो ने ज़िंदगी के साथ <br /><br />रफ़ाकत करने की ठान ली है।<br /><br />उम्र अबके बरस ही सफ़ैद हो गयी॥<br /><br /><br /><br />आज ये एहसास हुआ के ज़िंदगी ने<br /><br />एक नया रुख ले लिया है,<br /><br />वो रुख,जिसकी मंज़िल न जाने कहाँ है???<br /><br />मै उस रुख पर चल तो रहा हुँ<br /><br />कुछ नए इरादो के साथ,कुछ नए<br /><br />सपनो को हकिकत में बदलने<br /><br />पर जरा सा दुर जाता हुँ,तो लगता है,<br /><br />जैसे मेरी मंज़िल मुझसे दुर जा रही है<br /><br />उम्र अबके बरस ही सफ़ैद हो गयी॥<br /><br /><br /><br />लेकिन अब भी मेरे पलको पे<br /><br />तैरते है वो हसीं लम्हे जो मैने<br /><br />मेरे दोस्त-यारो के साथ बिताए थे<br /><br />ये लम्हे कहीं गिर न जाये इसलिये<br /><br />मै आजकल सोता नही हुँ।<br /><br />अब वो बात कहाँ,वो मंज़र कहाँ??<br /><br />उम्र अबके बरस ही सफ़ैद हो गयी॥<br /><br /><br /><br />----------- आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-8264322063255493247?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-3503423767078906882011-04-23T22:21:00.000+05:302011-04-23T22:21:13.721+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">मुझको भी कोई तरकिब सिखादे यार मेरे<br /><br /><br />अक्सर तुझको देखा है, मुस्कुराते हुए<br /><br />खिलखिलाके हँसते हुए, लेकिन तेरी<br /><br />हँसी में मिलावट नहीं देख सकता कोई<br /><br />मुझको भी कोई तरकिब सिखादे यार मेरे।<br /><br /><br /><br /><br /><br />जब पहले पहल तुझसे मिला था<br /><br />तो ऐसा लगा था,जैसे एक खिलखिलाता<br /><br />झरना बह रहा हो, फिर दिन गुजरते गए<br /><br />और तुमसे बातें होने लगी,तब मुझे तुम <br /><br />एक आबशार नजर आयी थी।<br /><br />वो आबशार जो अपनी छिटों से <br /><br />सारे जमीं को अपनी छिटों से <br /><br />भिगो देता है और सारा मंज़र <br /><br />उसके आगोश में आ जाता है।<br /><br />तुम बिलकुल वैसी ही हो।<br /><br /><br /><br /><br /><br />फिर और बातें हुई, एकाद मुलाकात भी<br /><br />नसीब हुई, वोही आबशार तब एक समंदर<br /><br />नज़र आया था मुझे। <br /><br />तेरा चेहरा खिल तो रहा था<br /><br />पर अब उसमें एक जर्फ़ दिखाई था। <br /><br />तुम्हारी मुस्कुराहट में एक सुकुत नज़र <br /><br />आया था मुझे।<br /><br /><br /><br />इसलिये तुम्हारे लिये मेरी एक त्रिवेणी<br /><br />दर्या का उछलना कुदना<br /><br />समंदर का अजिब-ओ-गरिब सुकुत<br /><br />.<br /><br />.<br /><br />.<br /><br />जिसका जितना जर्फ़, उतना वो खामोश।"<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />तु इसी तरह से मेरी ज़िंदगी में शामिल <br /><br />हो गई और फिर शुरु हुई,<br /><br />अपने दोस्ती की दास्तां।<br /><br />खुदा करे, ये सलामत रहे।<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />------ आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-350342376707890688?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-30559483618815054992011-04-23T21:21:00.000+05:302011-04-23T21:21:54.784+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />प्यार काँपता है हवस की वेहशी पकड से,<br /><br />बडे खौफ़ से तकता रहता है,<br /><br />अब इस संगिन दौर में दिल से<br /><br />मुलाकाते कम हो गई है।<br /><br />जो ज़िंदगी दिलो की सोहबत में कटा करती थी<br /><br />अब अक्सर हवस की दरिंदगी में मसल जाया करती है।<br /><br />बडा सेहमा सा रहता है प्यार अब,<br /><br />वो चांदनी राते न जाने कहाँ चली गयी।<br /><br /><br /><br />जो किस्से वो मुकम्मल करता था,जिनके लतिफ़े<br /><br />अब भी लोग सुनाते है।<br /><br />जो मरासिम रिश्ते वो बनाता था,उन रिश्तो की<br /><br />सारी गिरहे अब साफ़ नज़र आती है। <br /><br />उनमें से कुछ खून से लतपत है, कुछ<br /><br />टुटी हुई है,जुडने की कोशीश में रेंगती<br /><br />नज़र आती है अब।<br /><br /><br /><br />अब प्यार की पाकिज़गी नहीं रही, वो सिर्फ़<br /><br />हवस की भूक मिटाने का ज़रिया बन गया है <br /><br />अब किसी भी युगुल को इश्क फ़र्माते देख <br /><br />अपनी पलको को मुंद लेता हुँ शर्म से।<br /><br /><br /><br />कभी कॉलेज के कँटीन मे बैठ जाते थे<br /><br />कभी समुंदर किनारे,कभी हसीं वादियों में<br /><br />दिल से दिल मिला करते थे, और <br /><br />मोहब्बत का मंज़र दिखाई देता था।<br /><br />प्यार करने से,प्यार में दुनिया से लडने की<br /><br />जो ताकत मिला करती थी अब उसका क्या होगा.....??<br /><br /><br /><br />प्यार से ज़िंदगी में जीने का ज़ायका आता था,<br /><br />पर अब कमसिन जवानी को बिना ज़ायके से<br /><br />अपनी शरीर की भूक मिटाने की लत लगी है।<br /><br />अब की नस्ल-ए-नौ को बडी जल्दी ही पैसो में<br /><br />मश्गुल होने की आदत सी लगी है।<br /><br />प्यार में दिल से दिल का जो ज़ाती राब्ता था<br /><br />वो अब कट-सा गया है।<br /><br /><br /><br />प्यार का इल्म अब बदल गया है, <br /><br />अब प्रेमी युगुल तो दिखेंगे लेकिन,<br /><br />वो "पाक" होगा या फिर और एक .............।<br /><br /><br /><br />-----------------आलमगीर.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3055948361881505499?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-36464472087731638182011-04-19T17:19:00.000+05:302011-04-19T17:19:13.510+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ज़िंदगी के इस मोड पे जरा सा <br /><br /><br />रुक जाता हुँ और सोचता हुँ,<br /><br />"मै ज़िंदगी का साथ निभाता चला गया"<br /><br />पर इस हसीं सफ़र में कई ऐसे मोड आए<br /><br />जो मुझे अपने ख्वाबो की याद दिलाते थे<br /><br />वो ख्वाब मक्सूद हो चुके थे मेरी ज़िंदगी के<br /><br />कुछ ख्वाब हकिकत बन गये,<br /><br />कुछ किस्मत बन गये,<br /><br />उन मोडोंने मुझे काफ़ी सिखाया<br /><br />ज़िंदगी का साथ निभाना तो मैने<br /><br />वही सिखा था।<br /><br />कई दोस्त मिलें,और कारवाँ भी बना<br /><br />मगर बारहा मुझे यही डर लगा रहता है<br /><br />की,"इस कारवाँ मे मेरे ख्वाब कहीं खो न जाये"<br /><br /><br /><br /><br /><br />अब कई जिम्मेदारियो को निभाते <br /><br />ये कंधे थोडे कमजोर लगते है,<br /><br />बेवक्त ही सही,लेकिन अब बुढापा <br /><br />सामने नज़र आता है।<br /><br />कभी लगता है इन सब चिजो को <br /><br />छोडके कही अकेला निकल जाऊ<br /><br />खुद की तलाश में,खुद के सपनो को<br /><br />पुरा करने, सपनो को जीने,<br /><br />पर यही सोचकर रुक जाता हुँ<br /><br />की यहाँ मेरे लिये कई लोग<br /><br />रुके है, मुझसे उम्मीद लगाये बैठे है।<br /><br />उन्हे तनहा छोडकर,मै अपने ख्वाबो को <br /><br />जीने के लिये जा सकता हुँ????<br /><br /><br /><br /><br /><br />तो मै खुद से एक समझौता कर लेता हुँ<br /><br />अपने ख्वाबो से जरा कहता हुँ<br /><br />"अब न आया करो,थोडा काम बाकी है"<br /><br />बस वो काम निपटालुँ तो चैन से <br /><br />ख्वाबो के प्रपोजल पे एक बार गौर कर लुँ<br /><br />सब लोगो ने मुझसे आस लगाई है<br /><br />कुछ ने बुढापे के सहारे की<br /><br />कुछ ने बचपन के दुलार की<br /><br />कुछ ने पुरी ज़िंदगी के साथ की<br /><br />और मैने इन सबको पुरा करने की<br /><br />　<br /><br />इस दौडते हुए लम्हो में,चंद फ़ुरसत के <br /><br />लम्हो के लिये तरसता हुँ मै आजकल<br /><br />चंद लम्हे मिल जाये,तो जो ख्वाब मैने और <br /><br />मेरे लिये जिन्होने देखे थे,<br /><br />उनसे जरा गुफ़्तगु कर लुँ<br /><br />कुछ मेरे ख्वाबो की सुनु<br /><br />कुछ मेरी जिम्मेदारीयो की....<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />जरा इस मसरुफ़ ज़िंदगी से <br /><br />फ़ुरसत मिल जाए अगर....<br /><br />तो मै और एक ज़िंदगी जी लुँ।<br /><br /><br /><br />--------आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3646447208773163818?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-64398650911246948042011-04-19T17:17:00.000+05:302011-04-19T17:17:21.262+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">इस कदर शायर बनने की शिद्दतें मुसलसल थी<br /><br /><br />कुछ नज़्में दिल से निकलने को बेकल थी।<br /><br /><br /><br />वो कलम की नज़ाकत,वो स्याही की अदा<br /><br />उमराव जान के जरियेसे शहरयार की गज़ल थी।<br /><br /><br /><br />कुछ कटे सर,खून से लतपत लाशें<br /><br />वो गुलज़ार की "खराशें" दरअसल थी।<br /><br /><br /><br />क्या तखल्लुस रखु मेरा, मगर जहन में<br /><br />"फ़राज़" के कलम की चहलपहल थी।<br /><br /><br /><br />मतलबी दुनिया के आसार दिखाए "तल्खियाँ" ने<br /><br />ये तो साहिर ने इन्किलाब की उगाई फ़सल थी।<br /><br /><br /><br />बहुत सी कोशिशे नाकाम हुई अब तक<br /><br />न जाने इन शायरोंकी कौनसी नसल थी।<br /><br /><br /><br />--------------------आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6439865091124694804?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-43382890838328140992011-04-19T17:15:00.002+05:302011-04-19T17:15:44.141+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">का मोगरा उशाला, तु माळतेस आता<br /><br /><br />पाहुन आरशाला,का लाजतेस आता॥<br /><br /><br /><br />गालांवरी बटांना,बेभान बागडु दे <br /><br />केसात भाबड्याना,का सारतेस आता॥<br /><br /><br /><br />तुझ्याच यौवनाचा,आम्हास हा सहारा <br /><br />डोळ्यात बाण धरुनी,का मारतेस आता॥<br /><br /><br /><br />ओठांतुनी तुझ्या ह्या,वाहे रसाळ प्याला<br /><br />आहे अचुक संधी,का टाळतेस आता॥<br /><br /><br /><br />त्यातुन तिळ बैसे,ओठांवरी कडेला<br /><br />वाटे मला असुया,का हासतेस आता॥<br /><br /><br /><br />------------------आलमगीर.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4338289083832814099?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-1981050915958328132011-04-19T17:14:00.000+05:302011-04-19T17:14:31.364+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">जब भी उन शायरो को पढता हुँ<br /><br /><br />तो अक्सर हैरान सा हो जाता हुँ<br /><br />दिल से निकले अरमानो को <br /><br />रस्म-ओ-रिवाजो में जकडा पाता हुँ।<br /><br /><br /><br />क्या हुआ अगर दिल के अरमान <br /><br />एक फ़ुव्वारे की तरह निकले<br /><br />लेकिन इन्ही शायरोंको इसी<br /><br />फ़ुव्वारे को अपने इशारो पे नचाते<br /><br />देखकर मायुस हो जाता हुँ।<br /><br /><br /><br />अरमानो का क्या है? वो तो बडे<br /><br />मासुम होते है, वो बस उभरकर <br /><br />आना जानते है,अब उन्हे उभरने<br /><br />देना,या जकडना उस शायर की <br /><br />जिम्मेदारी है।<br /><br /><br /><br />एक दिन ऐसेही कुछ अरमानो को<br /><br />लेकर बैठ गया मैं, कापी निकाली<br /><br />और उन्हे उतारने लगा,उनमें से<br /><br />कुछ मचलकर सामने आए,<br /><br />कुछ दिल में ही रुठकर बैठ गए।<br /><br /><br /><br />उन रुठे हुए अरमानो को मनाने<br /><br />चला हुँ मैं,कई मिन्नते की,<br /><br />पर वो कुछ भी सुनने की सुरत में<br /><br />नही हैं। लगता है मेरी उन्हे उतारने<br /><br />की बेपर्वाही पसंद नहीं।<br /><br /><br /><br />इस संगिन दौर में,इंसान बडे<br /><br />बेपर्वाह हो चले है, इसिलिये शायद<br /><br />उनके अरमान भी उनसे नाराज है।<br /><br /><br /><br />------------------आलमगीर.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-198105091595832813?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-2764470609389205212011-04-19T17:12:00.002+05:302011-04-19T17:12:45.741+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">असं नाही की,मी तुझ्यावर प्रेम करत नाही<br /><br /><br />मात्र भावनांची ती ओढ आता परत नाही॥<br /><br /><br /><br />आता तुझी वाट बघण्याची विवंचना कसली??<br /><br />जिथे तुझं आणि माझं आता पटत नाही॥<br /><br /><br /><br />चेहर्यावर आता अवेळी सुरकुत्या पडल्या<br /><br />हल्ली आरशात पाहिल्याचं मला स्मरत नाही॥<br /><br /><br /><br />आता धावपळ करुन तुझी भेट नको मला<br /><br />हे जिर्ण शरिर आता व्यर्थ धडपडत नाही॥<br /><br /><br /><br />आता ह्या व्यर्थ जिवनाचे मी काय करु??<br /><br />मरण्यावाचुन दुसरा पर्याय आता उरत नाही॥<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-276447060938920521?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-4873196999245513882011-04-19T17:11:00.000+05:302011-04-19T17:11:24.750+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">मुझे मेरा जिस्म छोडकर आ गया इस दुनिया में</div><br /><br />कुछ महिने पहले था मेरे साथ मेरी दुनिया में<br /><br />भाग रहा था मैं जब,अपना वजूद बनाने के लिये<br /><br />माँ की तहजीब मिल गयी,ये खोटा सिक्का चलाने के लिये।<br /><br />&nbsp; <br />मै हमेशा सोचता रहता था, बगैर मेरे वो <br /><br /><br />इस मतलबी दुनिया में कैसे जी पाएगा?<br /><br />मतलब-परस्त लोगोसे लडते लडते<br /><br />बेचारा,वो जीते-जी ही मर जाएगा।<br /><br />&nbsp; <br />अब इस दुनिया में आकर मुझे बुला रहा है <br /><br /><br />मानो, जैसे कोई नया ख्वाब दिखा रहा है।<br /><br />उसने तो बडी जल्दी ही उसकी तहजीब सिख ली, <br /><br />बडा ही मतलब-परस्त है वो,<br /><br />मुझे उस दुनिया के उसूल सिखा रहा है।<br /><br />&nbsp; <br />मैं भी अपने उसूलो पे अडा रहा, <br /><br /><br />लेकिन वो अपनी आदमजात पे अडा रहा।<br /><br />आखिर मैने ही तो मेरे जिस्म को उसूल सिखाए थे<br /><br />उस दुनिया में जाके,उसने मुझे अपने रंग दिखाए थे।<br /><br />&nbsp; <br />उसने तो मेरे बगैर जिने का सलिका ढुंड लिया <br /><br /><br />ये देखके मैने तो अपनी पलको को मुंद लिया। <br /><br />दिल मेरा अब ढुंडता है मेरे सबसे अज़िज़ को<br /><br />मैने आदाब समझा उसके खुदा-हाफ़िज़ को।<br /><br />&nbsp; <br />शायद मैं तर्क-ए-उसूल कर,उसके हाथ थाम लुँ <br /><br /><br />और उसके साथ उस दुनिया के दो जाम लुँ।<br /><br />लेकिन मेरा जिस्म भी बडे उसूलोवाला निकला<br /><br />मुझपर मेरे उसूलो को लाद कर खुद चल निकला।<br /><br />&nbsp; <br />मुझे मेरा जिस्म छोडकर आ गया इस दुनिया में <br /><br /><br />कुछ महिने पहले था मेरे साथ, मेरी दुनिया में।<br /><br /><br /><br /><br /><br />------------------आलमगीर.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-487319699924551388?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-56724899744716254052011-03-25T15:22:00.002+05:302011-03-25T15:22:46.072+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">चल सको तो ऐसी चाल चल जाना<br /><br /><br />मुझे पता भी न चले और तुम बदल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />ये कातिल अदाये तेरे हुस्न की क्या कहने <br /><br />जाहिर है मेरी तबियत मचल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />तेरा गुस्सा जैसे कोई शोलों की लपेटे <br /><br />हाय,तय था मेरा उसमें जल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />अभी अभी जो जुदाई की शाम आयी थी<br /><br />कुछ अजिब लगा था जिंदगी का ढल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />अब तो सिर्फ हसीन यादें ही बची है <br /><br />दिल ने अब सिख लिया है युंही बहल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />मौत आती है एक दुल्हन बनकर<br /><br />शायरोने तो कब्र को भी महल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />हर कहानी में और इसमें काफी दर्द मिला<br /><br />बहुत मुश्किल था इन सबसे संभल जाना<br /><br /><br /><br /><br /><br />---------- आलमगीर.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-5672489974471625405?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-12874920868630566932011-03-25T15:21:00.000+05:302011-03-25T15:21:52.077+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">अपने लबो पे सजाना चाहता हु<br /><br /><br />मेरी जान,तुझे मै गाना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />थक गया हु अब तेरे खयालोसे <br /><br />हकिकत मे तुझे पाना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br />अब सारे मुहल्ले मे अंधेरा छा गया <br /><br />रोशनी हो,घर जगमगाना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br />मेरी जरासी गुस्ताखी से नाराज हुए<br /><br />एक मौका दो,मै मनाना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br />चंद अश्क गिराके तेरे दामन मे<br /><br />उनको मै मोती बनाना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br />तेरे जाने पर ही आखरी हिचकी आए <br /><br />मौत भी मै शायराना चाहता हु<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />-------- आलमगीर.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1287492086863056693?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-40286993711194570442011-01-15T17:34:00.002+05:302011-01-15T17:34:25.598+05:30मैने जो गीत लिखे थे तेरे प्यार की खातीर<br /><br /><br />उनको मै आज बाज़ार में ले आया हुँ।<br /><br /><br /><br />जिन गीतो पे थी अपनी मोहब्बत की असास<br /><br />उनकी आज ठेले पे बोली लगेगी। <br /><br />मेरे अल्फ़ाज़,मेरी शायरी और मेरा एहसास<br /><br />हर चिज़ तराज़ु में बैठ के बिकने लगेगी।<br /><br /><br /><br />कुछ गीत तेरी जवानी के,कुछ तेरी ज़िंदगानी के<br /><br />हर एक गीत आज निलाम होगा। <br /><br />कुछ खरिदार की पसंद के,कुछ मेरी पसंद के<br /><br />हर एक गीत पे मेरा सलाम होगा।<br /><br /><br /><br />देख इस बिकाऊ दुनिया में ये आलम है<br /><br />मेरे चंद नग्मे भी मेरे पास न रह सके।<br /><br />तेरे वो जलवे किसी और की मिरास सही <br /><br />तेरे कुछ खाके भी मेरे पास न रह सके।<br /><br /><br /><br />मैने जो गीत लिखे थे तेरे प्यार की खातीर<br /><br />उनको मै आज बाज़ार में ले आया हुँ ।<br /><br />&nbsp; <br />----------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4028699371119457044?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-77662278715665936612011-01-15T17:33:00.003+05:302011-01-15T17:33:49.008+05:30इस भरी दुनिया में तुम मुझे बारहा मिली हो<br /><br /><br />चाहकर भी मैं अब मुस्कुरा सकता नहीं।<br /><br />बस मायुसी मेरी फ़ितरत में दाखिल हो चुकी है<br /><br />मै तेरे उस सवाल का जवाब दे सकता नहीं।<br /><br /><br /><br />तुम मेरी होकर भी बेगाना ही पाओगी मुझको<br /><br />तुम्हारा होकर भी तुझमें समा सकता नहीं।<br /><br />रूहअफ़ज़ा है हमारे इश्क के नग्मे मगर<br /><br />उन गाये हुए गीतो को अब मैं गा सकता नहीं।<br /><br /><br /><br />तुमने मुझमे कौनसा हुनर देखा ए हसीं<br /><br />मै तो खुद अपने भी कोई काम आ सकता नहीं।<br /><br />दिल तुम्हारे प्यार की शिद्दत से वाकिफ़ तो है<br /><br />पर हकिकत से मैं दामन चुरा सकता नहीं।<br /><br /><br /><br />मैने देखी है प्यार की मेहफ़िल में शिकस्त बारहा<br /><br />अब किसी तहरीक पर मैं गज़ल लिख सकता नहीं।<br /><br />किस तरह मैं तुझको करु शरिक मेरी ज़िंदगी में<br /><br />मैं तो खुद की ज़िंदगी का बोझ उठा सकता नहीं।<br /><br />&nbsp; <br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-7766227871566593661?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-16573398769379751312011-01-15T17:33:00.000+05:302011-01-15T17:33:11.842+05:30जब कभी मेरे आँखो में नमी पायी गयी<br /><br /><br />हमारी मोहब्बत की कहानी दोहरायी गयी।<br /><br /><br /><br />तेरे लब पराये हुए तो तुझे क्या शिकवा अगर<br /><br />मेरी ज़िंदगानी मय के प्याले से बेहलायी गयी।<br /><br /><br /><br />ए ज़ालिम तुझे क्या इल्म तेरे वास्ते <br /><br />किन बहानो से तबियत राह पर लायी गयी।<br /><br /><br /><br />दिल की धडकने अब दुरुस्त हो चली, खैर हो<br /><br />मेरी नज़रे बुझ गयी या तेरी परछाई दिखाई गयी।<br /><br /><br /><br />तुम्हारा तर्क-ए-वफ़ा एक अदा हुस्न की मगर<br /><br />एक भुल हमारी हमें बारहा सुनवाई गयी।<br /><br /><br /><br />उनका गम,उनका तसव्वुर,उनके शिकवे अब कहाँ<br /><br />हमारी सारी हयात अश्को में बहायी गयी।<br /><br /><br /><br />अब इन्सान पर तादिब के पेहरे है<br /><br />कब फ़ितरत-ए-इन्सान को ज़ंज़ीर पहनायी गयी।<br /><br /><br /><br />मेरे माज़ी में तेरा पेहरा था मगर <br /><br />तेरी चाह फिर जाग उठी तो कैद सुनवाई गयी।<br /><br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1657339876937975131?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-15241254204887883112011-01-15T17:32:00.000+05:302011-01-15T17:32:09.287+05:30सुबह अलार्म बजा <br /><br />और मेरी निंद खुली<br /><br />मगर फिर एहसास हुआ<br /><br />की अब तो ७.५९ पकडनी नहीं।<br /><br />बिस्तर में आँखे खुली रखके<br /><br />सोचता हुँ मै!!!!<br /><br />रिटायर होने के बाद अब क्या???<br /><br /><br /><br />अब किसी चिज का इंतेज़ार न था<br /><br />ज़िंदगी जैसे चैन से बिस्तर पे लेटी है<br /><br />और बेझिझक <br /><br />मगर<br /><br />उस चैन की सांसो में और<br /><br />दफ़्तर की भागदौड में काफ़ी फ़र्क है।<br /><br /><br /><br />घर का सन्नाटा कभी मेहसूस नही किया था<br /><br />घर की खामोशी कभी "अजि सुनते हो"<br /><br />तो कभी"सरजी गुड मॉर्निंग"<br /><br />कहके बुलाती है।<br /><br /><br /><br />तनहाई ट्रॅक सुट और स्पोर्ट्स शुज<br /><br />पहनकर मॉर्निंग वॉक पे निकल जाती है<br /><br />और आते वक्त अखबार हाथ में<br /><br />थमाकर चल देता है वो अखबारवाला....<br /><br /><br /><br />रिटायर होने के बाद ज़िंदगी<br /><br />एक अलग रुख लेती है।<br /><br /><br /><br />------ आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1524125420488788311?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-89316286838821488302011-01-15T17:31:00.002+05:302011-01-15T17:31:24.466+05:30बंदी नसे ओठांवरी परी जाणिवा अव्यक्त झाल्या<br /><br /><br />काही उणिवा काळजात चोरुन व्यक्त झाल्या॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />विकुनी स्वाभिमान माझा कंगाल जाहलो मी<br /><br />दुनियेत ह्या धनाच्या भावना विरक्त झाल्या॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />विश्वासाच्या मशालीना घरघर ही लागली <br /><br />आशा नव्या युगाच्या आता विभक्त झाल्या॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />कधी काळचा देशाभिमान अन देशभक्ती ती<br /><br />नोंदी तशा इतिहासात फक्त झाल्या॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />उरले न काही षंढ जिवनात माझ्या<br /><br />जगण्याच्या अपेक्षा मृत्युच्या भक्त झाल्या॥<br /><br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-8931628683882148830?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-16011452975703861442011-01-15T17:30:00.002+05:302011-01-15T17:30:31.532+05:30सँभलने दे मुझे ऐ नाउम्मीदी, क्या क़यामत है<br /><br /><br />हमने तो बेईज़्ज़ती देखी,वाह क्या अलामत है॥<br /><br /><br /><br />बडे नाज़ से लिखी थी कुछ गझले हमने<br /><br />रदिफ़ की खबर नहीं,पर काफ़िया सलामत है॥<br /><br /><br /><br />दिल से जो उतरे वो पाक अलफ़ाज़ मेरे<br /><br />उसमें ज़रूर अल्लाह ताला की रफ़ाकत है॥<br /><br /><br /><br />कुछ इस तरह हमने ढाला है ज़िंदगी को<br /><br />हयात है या मेरे खुदा की नजाकत है॥<br /><br /><br /><br />अब तो मैने पायी मेरे अलफ़ाज़ो मे खुशबु<br /><br />इत्र बिखेरा है या फुलो की सजावट है॥<br /><br /><br /><br />क्या कहें अब तेरी गझल के बारे में "आलम"<br /><br />लोग कहते रहते है की, ये तो बनावट है॥<br /><br /><br /><br />--------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1601145297570386144?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-35930915355963481542011-01-15T17:29:00.005+05:302011-01-15T17:29:59.191+05:30जो दिल करे,तु वो लिखता जा<br /><br /><br />लिखे हुए लफ़्जो से,कुछ सिखता जा॥<br /><br /><br /><br />कभी न कर दुनिया की परवाह<br /><br />बिकाऊ है वो,तु बस खरिदता जा॥<br /><br /><br /><br />बारहा मिलेंगे तुझे कोसनेवाले<br /><br />उन्हे तेरे लफ़्ज़ो की जानिब घसिटता जा॥<br /><br /><br /><br />रस्म-ओ-रिवाज कई है दुनिया में<br /><br />अल्लाह कसम इसमे कभी न मिटता जा॥<br /><br /><br /><br />बारहा सामना होगा तेरा हार से<br /><br />उस हार से ही तु दुनिया जितता जा॥<br /><br />&nbsp; <br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3593091535596348154?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-11091283887009283572011-01-15T17:29:00.002+05:302011-01-15T17:29:20.949+05:30नई सी दोस्ती हो रही है अभी<br /><br /><br />जैसे एक गज़ल सी कही है अभी॥<br /><br /><br /><br />मै भी इस शहर में नया-नवेला<br /><br />वो भी इस रस्ते चली नही है अभी॥<br /><br /><br /><br />मैने भी थोडा वक्त लिया समझने में<br /><br />उसकी सोच भी अनकही है अभी॥<br /><br /><br /><br />दिल की तनहाई है अपनी जगह<br /><br />फिर भी दिल ने भिड सही है अभी॥<br /><br /><br /><br />मेरी कलम से ये कैसा नशा उमडा<br /><br />जैसे स्याही में उसकी अदा बही है अभी॥<br /><br /><br /><br />मै तो समझा भर चुके तमाम जख्म<br /><br />मगर कुछ अनचाहे दाग कहीं है अभी॥<br /><br /><br /><br />मुद्दतें गुज़री, सदियाँ बिती, लेकिन<br /><br />वो जो दिवानगी थी,वही है अभी॥<br /><br />&nbsp; <br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1109128388700928357?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-82170639433709174722011-01-15T17:28:00.002+05:302011-01-15T17:28:34.016+05:30मेरी ज़िंदगानी को ख्वाबो से सजाया है तुमने<br /><br /><br />इश्क को अपने अंदाज से निभाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />मेरी खुशहाली का राज़ मैने पुछा दिल से मेरे<br /><br />जवाब आया के अच्छी तरह लुभाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />चार दिनो की रफ़ाकत भी अब न रही<br /><br />उम्रभर के लिये लाचार बनाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />ज़िंदगी तो हमेशा से ही परेशान सी थी<br /><br />अब तो हर सांस को गिराबार बनाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />कभी अपनी सी कभी गैर नज़र आती हो तुम<br /><br />अब तो मेरी परछाई को भी गैर बनाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />तुम किसी और के दामन की कली हो लेकिन<br /><br />मेरे उजडे हुए कल को महकाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />तेरे ख्वाब तेरी रहगुज़र एक हकिकत है लेकिन<br /><br />मेरी हयात को एक फ़साना बनाया है तुमने॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />तेरे दामन में गुलिस्तां भी है, विराने भी है पर<br /><br />मेरी तकदिर को एक बयाबान बनाया है तुमने॥ <br /><br />&nbsp; <br />-------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-8217063943370917472?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-31370164999345757932011-01-15T17:27:00.001+05:302011-01-15T17:27:49.944+05:30ज़िंदगी में कोई जुस्तजू नही रही कुछ कम है<br /><br /><br />सब कुछ पाने के बाद भी कही कुछ कम है॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />बिछडे लोगोसे मिलने के लिये बेकरार रहता हुँ<br /><br />उम्मीद तो काफ़ी है मगर यकीं कुछ कम है॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />सपने सजाये थे एक आशियाना मुकम्मल हो<br /><br />तेरे जाने के बाद इस घर में सिर्फ़ हम ही हम है॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />अब याद आता है तेरी मुलाकातों का सिलसिला<br /><br />उन यादोसे अब आँखे मेरी नम ही नम है॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />बंजर हो चुकी धरती दिल के दश्त की<br /><br />जैसे ज़िंदगी ने पहना पैरहन-ए-गम है॥<br /><br /><br /><br /><br /><br />आज भी तेरी जुदाई है मेरी उदासी का सबब<br /><br />ये अलग बात है के पहले से कुछ कम है॥<br /><br />&nbsp; <br />--------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3137016499934575793?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-17805059693188038562011-01-15T17:26:00.003+05:302011-01-15T17:26:57.159+05:30आओ कोई ख्वाब बुने कल के वास्ते<br /><br /><br />जिसमे सारी गिरहे जाती हो दिल के रास्ते॥<br /><br /><br /><br />तमाम नस्ल तबाह हुई गुजश्ता जंग मे<br /><br />बिछादे नस्ल-ए-नौ के लिये अमन के रास्ते॥<br /><br /><br /><br />नौबत आयी है ता-उम्र रेंगने की<br /><br />सजादे रेशमी राहे फ़रोग-ए-वतन के वास्ते॥<br /><br /><br /><br />बेहया और बेगैरत है ये संगीन दौर<br /><br />सिखादे तेहजिब-ए-ज़िंदगी के नये रास्ते॥<br /><br /><br /><br />ये ख्वाब ही अपनी अमल की असास है<br /><br />चलो इन्हे बुने अपनी हयात के वास्ते॥<br /><br />&nbsp; <br />&nbsp; <br />------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1780505969318803856?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-51165476610875176642011-01-15T17:26:00.000+05:302011-01-15T17:26:04.095+05:30तसव्वुरात की परछाईयाँ उभरने लगी है <br /><br /><br />आँखो तले तेरी तसवीर उतरने लगी है॥ <br /><br /><br /><br />मै उन परछाईयो के पिछे दौडता रहता हुँ <br /><br />मगर हकिकत मुझसे मुकरने लगी है॥ <br /><br /><br /><br />तेरे साथ बितायी जवानी याद आती है <br /><br />फ़िरसे दिल में मोहब्बत की लौ सुलगने लगी है॥ <br /><br /><br /><br />अब तो सिर्फ़ यादें बची है हयात में <br /><br />मौत की गुट्ठी धिरे धिरे सुलझने लगी है॥ <br /><br />------ आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-5116547661087517664?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-53958668115247664662011-01-15T16:43:00.001+05:302011-01-15T17:35:38.822+05:30तुझे पहले पहल देखा था निकलते सेमिनार से <br /><br /><br />तसव्वुर किया था मेहबूबा के किरदार से॥ <br /><br /><br /><br />वक्त गुज़रता गया और तु मिलती रही <br /><br />मै खिलता गया तेरे दिदार से॥ <br /><br /><br /><br />मैने हाल-ए-दिल बयाँ किया मगर <br /><br />तुने रुबरु करवाया इनकार से॥ <br /><br /><br /><br />जाने कैसे तु खुश है घर किसी और का बसाके <br /><br />मै तो बेघर हो गया इस संसार से॥ <br /><br /><br /><br />आज तु फिर से मुझे मिलने आयी है <br /><br />इक अनदेखी रौनक नज़र आती है मेरी मज़ार से॥ <br /><br /><br />--------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-5395866811524766466?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-25058026033610847362011-01-15T16:42:00.002+05:302011-01-15T16:42:13.502+05:30तेरे होठो पे तबस्सुम की लकीर आयी है <br /><br /><br />जैसे कायनात खुशियो से भर आयी है॥ <br /><br /><br /><br />युंही तेरे आरिज़ का खयाल आता है <br /><br />जैसे झुलमत में मुझे रोशनी नज़र आयी है॥ <br /><br /><br /><br />सर्द रातो में गरमाहट लेके आयी एक वो लहर <br /><br />जैसे तेरे अनफ़ास तेरे जिस्म की आंच आयी है॥ <br /><br /><br /><br />तेरी निगाहो में मुझे सुकुत नज़र आता है <br /><br />जैसे किसी वाईज़ का जर्फ़ लेके आयी है॥<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-2505802603361084736?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-65929575474807083972011-01-15T16:41:00.000+05:302011-01-15T16:41:16.256+05:30वो लफंगे कुचे देख आये <br /><br /><br />वो बदमाश गलियां देख आये<br /><br /><br /><br /><br />वक्त ने चूस के जिन्हे फेका था <br /><br />उन सुखे चौराहो को देख आये<br /><br /><br /><br /><br />अब तो सिर्फ छिलके पडे है मकानो के <br /><br />उनका अर्क निकालके चख आये<br /><br /><br /><br /><br />होते थे इस्मत के सौदे जीन बाजारो में <br /><br />इस जलील जिंदगी की निलामी देख आये<br /><br /><br /><br /><br />कतराती है दुनिया उस वेहशत की बस्ती से <br /><br />चलो आज उसे भी हम देख आये<br /><br />--------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6592957547480708397?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-7440142315495816802011-01-15T16:39:00.002+05:302011-01-15T16:39:47.739+05:30इतना तू एहसान हमपर करे है <br /><br /><br />रिश्ता तोडकर हमे आजाद करे है<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ए बाद-ए-सबा उनको जाकर केहदे <br /><br />अब भी तुझे एक शक्स याद करे है<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />अक्सर तेरी तस्वीर बनाता हु लेकीन <br /><br />ये नाकाम स्याही इसे बरबाद करे है<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />वाईज उजाडे है भरी दुनिया को लेकीन <br /><br />ये दिवाना तो बयाबान भी आबाद करे है<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />लिख लिख के मिटाता है नाम किसका <br /><br />सच कहो "आलम" तू किसे याद करे है<br /><br /><br />------- आलमगीर.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-744014231549581680?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-35339570672859789802010-05-27T16:42:00.000+05:302010-05-27T16:42:28.179+05:30आता एकदा सुन येणार, मग सासु तिचं कौतुक करणार<br /><br /><br />मग सासु-सुनेच्या नात्याला नवा अर्थ मिळणार, मग मधेच काहीतरी बिनसणार<br /><br />मग एकमेकींमधे शितयुद्ध सुरु होणार, काय रे देवा.....<br /><br /><br /><br />मग ते शितयुद्ध खुपच पेटणार, मग त्याची धग मुलाला लागणार <br /><br /><br />पण ती धग मुलाला सहन करावी लागणार, कुणाला सांगता नाही येणार<br /><br />पण कुणीतरी ते ओळखणार, मग मित्र असतील तर ते ऐकुन घेणार<br /><br />नातेवाईक असतील तर उपदेशाचे डोस पाजणार <br /><br />आणि ह्या सगळ्याशी सुनेला वा सासुला काहीच घेणं देणं नसणार<br /><br />काय रे देवा......<br /><br />मग एक दिवस स्वयंपाक चालु असणार,सासु पोळ्या भाजत असणार <br /><br /><br />एकीकडे भाजी फोडणीस पडणार,सुन कोशिंबिर करत असणार<br /><br />मग सुनेच्या टोमॅटो चिरण्यावर सासु कमेंट मारणार<br /><br />सुन तिथुन रागाने निघुन जाणार आणि मुलगा उरलेली कोशिंबिर करणार<br /><br />मग सुनेच्या काळजात आगीचा डोंब उसळणार आणि परत त्यात मुलगाच होरपळणार<br /><br />काय रे देवा.....<br /><br />मग सुन एक दिवस खुप अपसेट होणार,तिच्या डोळ्यात आसवं वाहु लागणार<br /><br /><br />मग लग्न करुन पश्चा:ताप झाल्यासारखं वाटणार, हातातल्या अंगठीकडे बघुन अजुन रडू येणार<br /><br />मग छाताडातुन काळीज बाहेर काढावंस वाटणार<br /><br />मग सारं कसं हरल्या हरल्या सारखं वाटणार,पण तरीही तिचं मुलावरचं प्रेम कमी नाही होणार<br /><br />काय रे देवा.....<br /><br />एक दिवस सुनेचा ज्वालामुखी फुटणार, त्यात सासु,सासरे,मुलगा सगळे वितळुन जाणार<br /><br /><br />मग सासुचं काळिज हादरणार,सासरे मात्र गप्प बसणार आणि तुम्ही वेगळे रहा असं सांगणार<br /><br />मग मुलगा आणि सुन वेगळे होणार, त्यात मुलग्याची फक्त फरफट होणार<br /><br />मग त्याला हरल्यासारखं वाटणार, मग तो शांत होणार, दोन्ही आघाड्या त्याच्यापरीने सांभाळुन घेणार<br /><br />मग सासुच्या घरी सासु असणार,सुनेच्या घरी सुन असणार, सुनेवरुन झालेलं वादळ मुलाच्या मनात <br /><br />जाऊन शमलेलं असणार..... <br /><br />काय रे देवा.....<br /><br /><br /><br />सुन ह्या घरीही आली,सुन दुसर्‍या घरीही येणार, आणि हे शितयुद्ध असंच चालु राहणार<br /><br />काय रे देवा.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3533957067285978980?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-63496679358864863622010-04-24T11:45:00.000+05:302010-04-24T11:45:12.063+05:30पेण सारख्या रुक्ष शहरात(?) लग्नाला जायचा योग पहिल्यांदाच आला. शहर एवढ्याकरिता की समस्त पेणकर ह्याने सुखावतिल.तर ११ तारखेला ३ उत्साही कडोंमकरानी आणि एका नविन पनवेलकराने सकाळी ९.३० च्या दरम्यान पेण शहर गाठले आणि तिथुन सुरु झाली कथा दोन गणपतरावांची. पेण एस.टी स्टँडवर पोचल्यावर तिथले स्वागताध्यक्ष आमचं स्वागत(?) करायला हिरिरीने पुढे आले. लहान गणपत मोठ्याच्या भेटीसाठी अधिर होता, पण मोठ्या गणपतला लहान गणपतचं ते तसं अधिर होणं आवडत नव्हतं, अर्थात त्याला कारणही तसंच होतं. मागे एकदा लहान गणपतने मोठा घास घेऊन मोठ्या गणपतला नामोहरम केलेलं बर्‍याच जणाना ठाऊक असेल.म्हणुन मोठे गणपत त्याला टाळत होते,किंबहुना त्याच्यापासुन ते चक्क पळत होते. पेणला प्रथम आम्हाला मिसळीचा आस्वाद घेता येणार होता अन तोही गणपत काकांच्या खास ओळखीतुन. मी इथे मोठ्या गणपतचा उल्लेख काका करेन आणि लहान गणपतला गण्या म्हणेन. तर काका आम्हाला तिथे घेऊन गेले आणि आपली ओळख किती आहे ह्याचा पहिला धडा दिला. त्याना त्या टपरीत खास ट्रिटमेंट दिली जाते असही पुढे कळलं. एकुण तिथला रागरंग बघुन ती ट्रिटमेंट कशी असेल ह्याचा विचार न केलेलाच बरा.<br /><br /><br />तर बर्‍याच वेळ वाट बघितल्यानंतर आम्हाला मिसळ देण्यात आली. ती मिसळ आहे हे बघुन आमचा विश्वासच बसत नव्हता. फरसाणात कसलतरी रस्सासदृष पाणी ओतलेलं आणि त्यावर टॉमेटोचा हडसुन मारा. मिसळ आली पाव आले, स्पेशल ट्रिटमेंट म्हणुन परत एका वेगळ्या ताटलीत कांदा आणि टॉमेटोचा हडसुन मारा. एका वेगळ्याच मिसळीचा(?) आस्वाद घेतला पण ती अत्यंत सौम्य मिसळ पनवेलकराला तिखट लागली इतकी की त्यानी ती अर्धवट टाकुन दिली. त्यानंतर चहा आला आणि चहा पिऊन आम्ही बाहेर पडलो. मग काकानी आम्हाला सभागृहाचा पत्ता सांगितला. आम्हाला आधी वाटलं की ते आम्हाला सोडायला येतील पण त्यानी आम्हाला नुसतंच एका दिशादर्शकासारखं दाखवलं आणि ते त्यांच्या दोनचाकीवरुन स्वार होऊन तिथुन पळुन गेले. मग आम्ही पत्ता शोधत शोधत ५-१० मिनिटातच लग्नाच्या हॉलवर पोचलो. बाहेरच अमित देव उभे होते आणि त्यानी आमचं स्वागत केलं. थोड्या वेळाने तिथे परत काका आले आणि मग काका आणि गणु ह्यांच्यात सुरु झाला एक दिलखेचक खेळ "पकडापकडीचा". काका जिथे जातील तिथे गण्या जायचा पण ते काकाना रुचत नव्हतं,त्यांच कुठेतरी काहीतरी दुखत होतं. असो थोड्या वेळाने तिथे ३ पुणेकर आले आणि त्याआधी तिथे नुकतेच साखरपुडित झालेले अजुन एक देव आणि एक देवी आल्या आणि आमच्याबरोबर आलेल्या भिडेबाईना त्याना त्यांचा पक्षकार भेटला. अधुन मधुन काका कुणालातरी पकडुन आणत आणि त्यांची आमच्याशी ओळख करुन देत. ओळख करुन देताना सगळ्यात आधी गण्याची ओळख करुन देत, ह्यावरुन गण्याप्रमाणेच काकाही अधिर होते हे आमच्या लक्षात आलं, फरक इतकाच की गण्या छळ मांडण्यासाठी अधिर होता आणि काका गण्याला छळण्यासाठी, पण काही केल्या गण्या काही छळला जात नव्हता आणि एकिकडे काकांच हसं होत होतं. मग आम्हाला यजमानिण काकु दिसल्या आणि त्यांच्या चेहर्‍यावरिल आनंद ओसंडुन वाहत होता, कारणही साहजिक आहे म्हणा घरात लग्न आहे म्हटल्यावर आनंद हा होणारच, पण नाही ह्या काकुना त्या गण्या आणि काकांच्या पकडापकडीत काय तो रस!!!. काकु हे बरं नव्हे हो!!! काकु आम्हाला आल्याबद्दल आणि पकडापकडीबद्दल धन्यवाद देत होत्या. मग आमचं फोटोसेशन चालु झालं आणि काका गण्याबरोबर फोटो काढुन घ्यायला ठाम नकार दिला. समाजात असलेला सुद्न्यपणा एकाएकी का नाहीसा झाला ह्या विचाराने मला अपार खिन्नता आली. तरीही आमच्यातल्या एका कुशल फोटोग्राफरने त्या दोघांचा "त्या" अवस्थेतला फोटो काढलाच. अहो "त्या"त "त"सं काही नाहीये बर का!!! उगाच विचाराना चालना देऊ नये. "ती" अवस्था खुपच आक्रमक होती, काकानी चक्क गण्यावर खुर्ची उगारली आणि काका "वाईल्ड" झाले. तसं पहायला गेलं ना तर वाईल्ड दुसर्‍या अर्थानेही होता येतं पण काकाना त्यावेळी ते शक्य नव्हतं. असो मी जास्त वाईल्ड विचार करत नाही. सांगायचा मुद्दा इतकाच की काकानी ते "वाईल्ड" रुप पण आम्हाला दाखवलं. जेवण उरकुन आम्ही परत थोडावेळ बसलो. जेवताना काकानी एका वयोवृद्ध व्यक्तिची आमच्याशी ओळख करुन दिली.काकांची ओळख इतकी होती हे आमच्या लक्षात आलं पण पोच काही नव्हती हेही कळलं. आम्हाला कुणाला काही इंट्रेस्ट नसताना ते सुसाट सुटले होते. त्यानंतर पुन्हा एकदा आमचं फोटोसेशन सुरु झालं आणि पुन्हा एकदा त्यानी गण्याबरोबर फोटो काढु नाही दिला. मग पेण कट्ट्याचा एक पोरगा काकाना होत असलेल्या त्रासाबद्दल खुप काळजित दिसत होता. तो सतत आम्हाला विनवत होता की अस करु नका, पण आम्ही सगळे इरेला पेटलो होतो. पण नंतर आम्हीच ठरवलं की आता बा‍ऽऽऽऽऽऽऽऽस!!! खुप भाव दिला आता द्यायचा नाही. म्हणुन मग आम्ही साधारण २ वाजता हॉल मधुन आपापल्या घरी जाण्यासाठी निघालो. पण ह्या सगळ्या हैदोसात अभिषेकने लग्न कधी केलं हे आमच्या लक्षातच आलं नाही. त्याबद्दल यजमानिण काकुना मी व्यक्तिश: सॉरी म्हणतो.पुन्हा एस टी स्टँडवर जाताना आम्हाला काकांची आठवण झाली पण काका आपल्या दोनचाकीवरुन केव्हाच पळुन गेले होते आणि गण्याचं काकानी पाजलेला चहा प्यायचं स्वप्न अधुरंच राहिलं.<br /><br /><br /><br />असो तर एकुणात खुप पकडापकडी खेळलो आणि खुप मजा केली.<br /><br /><br /><br />कळावे<br /><br />आपला <br /><br />आलमगीर<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6349667935886486362?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-80238510732636860672010-03-17T16:08:00.000+05:302010-03-17T16:08:20.521+05:30झटपट ठरलं की ह्यावेळी रायगड दर्शन करायचे. खुप वर्ष रायगड आणि महाराज साद घालत होते आणि मी काहीना काही कारणाने बहिरा होत होतो. पण ह्यावेळी ’कानाशी" अगदी पक्क ठरवलं होतं की त्या सादेला प्रतिसाद द्यायचाच अगदी वेळ पडल्यास श्रवणयंत्र लावुन. तर अगदी अचानक रायगडची चढाई ठरली आणि त्यासाठी मी ठाण्यातुन आणि केदार रत्नागिरितुन महाडला रवाना झालो. शनिवारी पहाटेच महाडला पोचलो आणि तिथुन उजाडता उजाडता पाचाडला पोचलो. महाड ते पाचाड हा प्रवास फार उल्लेखनिय होता कारण त्या रस्त्यावर आम्ही फॉर्म्युला वनचा अनुभव घेतला. त्या मल्ल्याला कुणीतरी सांगा की महामंडळात भारताचे बरेच "शुमाकर" आहेत, त्यांचं ड्रायव्हिंग बघुन मल्ल्या स्वत:चड्डीत "शु" करेल. तो फ़िरंगी शुमाकर झक मारेल ह्यांच्यापुढे.त्यात हा देशी शुमाकर "मराठी" म्हणजे मग फॉर्म्युला वन मधेही "नवनिर्माण" केल्याचा आनंद ह्या महाराष्ट्राला मिळेल.साधारण वेगात महाड ते पाचाड अंतर हे एका तासाचे आहे पण ह्या देशी शुमाकरमुळे ते अंतर आम्ही चाळीस मिनिटातच पार केलं आणि महामंडळाने पाचाडला आम्हाला अक्षरश: ढुंगणावर लाथ मारुन बाहेर ढकललं. सकाळचे ५ वाजले होते आणि तिथुन चित्त दरवाजा २ किलोमिटर लांब होता. मग बॅटरीच्या प्रकाशात आम्ही ते अंतर चालायला सुरुवात केली. तिथे आमचं स्वागत करायला "वाघ्या"चे हल्लीचे नातलग होते. त्यात एक बिचारा दमेकरी असावा किंवा मग त्याला क्षयरोग झाला असावा.कारण तो अगदी हुबेहुब माणसासारखा खोकत होता आणि सतत कफ बाहेर काढत होता. तर ते ४-५ नातलग अगदी चित्त दरवाज्यापर्यंत आमच्यासोबत आले.तिथे एक छोटेखानी हॉटेल होतं, तिथे आम्ही आमच्या पोटाची खळगी भरुन घेतली आणि साधारण ६.३० ला चित्त दरवाज्यातुन आम्ही पहिली पायरी चढली.<br /><br /><br />थोडं थोडं उजाडायला लागलं होतं. बरोबर वाघ्याचे हल्लीचे नातलग होतेच, पण ते त्यांच्या एका विशिष्ट मर्यादेच्या बाहेर गेले नाहीत. गडावर चढता चढता माणसाचे "त्या"वेळचे नातलगही होतेच. त्यांचे आणि मग सह्याद्रीच्या सुंदर देखाव्यांचे फोटो काढत आम्ही "महा दरवाज्या"जवळ पोचलो. पायर्‍या चढताना पाय भयंकर दुखत होते. सुरुवातीला वाटले की पायर्‍या आहेत निभावुन नेऊ, पण तेव्हा राजांची आठवण झाली आणि तोंडातुन उद्गार निघाले,"महाराज अहो निदान आमचा विचार करुन तरी पायर्‍या करायच्या!!!" पण त्याचक्षणी वाटलं आणि पटलं की" जर ह्या पायर्‍या सोप्या केल्या असत्या तर आज अवघ्या महाराष्ट्राचे छत्रपती होता होता राहुनच गेले असते" आणि मग मला रायगडावर जायची आसक्तीही निर्माण झाली नसती. प्रत्येक पायरीतुन महाराजांचं मोठेपण कळत होतं,उमगत होतं आणि काळीज अभिमानाने भरुन येत होतं. अवघ्या हिंदवी स्वराज्याचे संस्थापक हे इतके मोठे होते आणि पायरीगणिक त्यांच्याबद्दल असलेला आदर अधिकच उंचावत गेला. साधारण २ तासाने आम्ही गडाच्या माथ्यावर पोचलो.वर पोचल्यावर सुरुवातिला आम्ही टकमक टोकावर जायला निघालो. महाराज गुन्हेगाराना तिथुन दरित ढकलुन द्यायचे हे इतिहासाच्या पुस्तकात वाचले होते आता ती जागा प्रत्यक्ष बघणार ह्याचं कुतुहल आणि भितीही होती. आता टकमक टोकावर जायच्या मार्गावर दोन्ही बाजुनी लोखंडी रेलिंग घातले आहे त्यामुळे त्या कडयाची भीषणता थोडी कमी झाल्यासारखी वाटली. त्यावेळी तिथे आम्हा दोघांशिवाय कुणीही नव्हतं. जणु काही आम्हाला कडेलोटाची शिक्षा ठोठावण्यात आली आहे अशागत ते दृष्य होतं.टोकाच्या टोकावर जाऊन खाली वाकुन बघितलं आणि त्या टोकाची भीषणता आणि निर्दयता ह्या दोन्ही गोष्टींची कल्पना आली. त्या टोकाचं दृष्य बघुन आमच्या पश्चिम टोकातुन धुर निघायचा बाकी होता. संपुर्ण अंगावर रोमांच उभं राहिलं होतं. हे सगळं बघुन हिंदवी स्वराज्याशी गद्दारी करणार्‍या लोकांना महाराज दया-माया दाखवत नसत हेही समजले. पुन्हा एकदा महाराजांचा अजुन एक नेतृत्वगुण दिसुन आला. तिथुन आजुबाजुला पसरलेल्या सह्याद्रीच्या पर्वतरांगांचे फोटो काढुन घेतले. मग आम्ही होळीचा माळ बघायला गेलो. <br /><br /><br />होळीचा माळ हा गडावरचा भाग महाराजानी होळी पेटवण्यासाठी तयार केला होता, म्हणुनच त्याला होळीचा माळ हे नाव पडले.तिथे पोचलो आणि समोर महाराजांचा सिंहासनाधिष्ठ पुतळा बघुन मला अगदी महाराजांच्या जवळ गेल्यासारखं वाटलं. तो पुतळा खुप काही सांगुन जात होता.चेहर्‍यावर हास्य होतं पण त्याचबरोबर छत्रपतीला साजेसा करारी बाणाही होता.त्यांच्या पुतळ्याजवळ आम्ही बराच वेळ होतो. गर्दी नव्हती तोवर आम्ही महाराजाना आमच्या कॅमेर्‍यात साठवुन घेतलं.एका छत्रपतीच्या पायाशी उभं राहण्याचा अनुभव खुपच आल्हाददायक होता.पुतळ्यातुन महाराज खरोखर जिवंत झाले तर काय होईल ह्या विचारात मी पडलो. महाराजांचा पुतळा बघुन मला वाटलं," फक्त शिवाजी महाराजांनाच ती दाढी शोभुन दिसते." बाकी बर्‍याच जणानी चित्रपटात खोटी दाढी लावली पण ती दाढी फक्त शिवाजी महाराजांनीच चांगली "कॅरी" केली.नंतर आम्ही राजवाडा आणि दरबार ह्या दोन्ही जागा पाहिल्या. मेघडंबरीत महाराजांचा पुतळा होता, पण तो ह्या पुतळ्याइतका देखणा नव्हता. राजवाडयातील महाराजांचा महाल आणि राण्यांचे महाल बघुन अचंबा वाटला. त्या महालांची भव्यता लक्षात येत होती पण इंग्रजानी तोफेने हल्ला केल्यानंतरचे भग्नावशेष बघताना काळीज कातरुन गेलं. महाराजांची भव्यता तोफेच्या हल्ल्याने उध्वस्त झाली होती तरीही ते भग्नावशेष महाराजांचं भव्य-दिव्य व्यक्तिमत्व दाखवत आजही उभे आहेत.त्यानंतर आम्ही पोटपुजा करायला तिथे असलेल्या एका हॉटेलात गेलो. <br /><br /><br />सकाळचे १० वाजले होते, आम्ही दोघानी झणझणीत मिसळीचा आस्वाद घेतला आणि त्यानंतर अमृततुल्य चहा प्यायलो. ९०% गड बघुन झाला होता, आणि त्यावेळी जगदिश्वराच्या देवळात जायचे त्राण पायात नव्हते.त्यामुळे आम्ही त्याच टपरीसदृश हॉटेलात थोडीशी झोप काढली.थोडया वेळाने आम्ही तिथेच दुपारचे जेवण घेतलं आणि मग दुपारी तिथुन आम्ही जगदिश्वराच्या देवळात जाण्यासाठी बाहेर पडलो. तिथुन बाहेर पडल्यावर एका पिवळ्या सापाचे दर्शन झाले, लगेच त्याला आम्ही कॅमेर्‍यात बंदिस्त केलं.तिथे जातानाच वाटेत बाजारपेठ लागली.तिथे एक क्रिकेटचं स्टेडियम होईल एवढी जागा होती. मग आम्ही जगदिश्वराच्या देवळात दुपारच्या वेळेत पथारी पसरली, आणि तिथे थंड लादीवर आडवे झालो आणि २ तास छान मेलो. अगदी मेल्यागत पडलो होतो, आजुबाजुला भरपुर लोकं येऊन जात होती पण आम्हाला त्यांच्याकडे बघायला त्राण नव्हते.साधारण ४ वाजता उठलो आणि मग महाराजांची समाधी आणि त्यांच्या निष्ठावान "वाघ्या"ची समाधी बघुन आलो. तो काळ खुप वेगळा होता. निष्ठा काय असते हे मुक्या जनावरालाही कळत होतं, पण आता ती परिस्थिती नाही आणि त्या परिस्थितीची जाणीव करुन द्यायची गरजही नाही. <br /><br /><br />सांजवेळ झाली होती, आणि आम्ही हॉटेलच्या दिशेने परत निघालो.रात्री झोपायला राणीमहालात एक जागा शोधून ठेवली होती.हॉटेलमधे पोचेपर्यंत मिट्ट काळोख झाला होता आणि परत त्या राणीमहालात जायं आमचं धाडस झालं नाही.पण महाराजांच्या कृपेने आम्हाला तिथे जवळच रात्री झोपण्यासाठी जागा मिळाली. जेवण झाल्यानंतर पोटातल्या अनेक अन्नकणांनी आपापली जागा बदलली, आणि आमचं ओटीपोट आम्हाला साद घालु लागलं.तेव्हा मग चौकशीअंतर्गत आम्हाला सदर जागा मिळाली, मग आम्ही आळीपाळीने आपापली पोटं इंडियन पद्धतिने साफ करुन घेतली. तुम्हाला सांगतो कुठल्याही गडावर जायचे असल्यास आधी २ दिवस रेचक घेऊन पोट साफ करुन घ्यावे आणि कुठेही पोट साफ करायची तयारी ठेवावी. तसेच २ दिवस आंघोळ करता येणार नाही ह्याचीही तयारी ठेवावी. हो कुणी अति-हायजिनिक माणुस असेल तर त्याने ट्रेकचा मोह टाळावा, कारण असल्या लोकाना बरोबर नेणं म्हणजे एखाद्या सुंदर नखरेल मुलीला डोक्यावर बसवणं.तर पोटशुद्धी झाल्यावर मुखशुद्धीसाठी धुर काढुन झाला आणि साधारण रात्री ९.३० च्या सुमारास आम्ही पुन्हा मेलो. <br /><br /><br />दुसर्‍या दिवशी पहाटे ५ ला उठलो आणि ५.३० ला गड उतरायला सुरुवात केली. एका तासाच्या अवधीत आम्ही पुन्हा चित्तदरवाज्याशी परत आलो. रायगड दर्शन झालं, महाराजांच दर्शन ही झालं पण एक गोष्ट मात्र नक्की की देवाला सुद्धा लालसा आहेच नाहीतर त्याने महाराजाना इतक्या कमी वयात आपल्याकडे बोलावुन घेतलं नसतं.अशा वेळी मला देव सुद्धा स्वार्थी वाटतो, मग तिथे आपल्यासारख्या सामान्य माणसांची काय कथा? महाराज संपुर्ण आयुष्य हे हिंदवी स्वराज्यासाठी जगले आणि त्यांच्या हयातीत त्यानी ते स्थापन करुन दाखवले. स्वघोषीत छ्त्रपती झाले.छत्रपतीसारखे जगले. मी त्यांच्याविषयी जास्त काही लिहु शकत नाही, ते खुप महान होते आणि समस्त महाराष्ट्राच्या मनात ते तसेच राहतील, पण हल्लीच्या राजकारणी लोकानी निदान त्यांनी दाखवुन दिलेल्या रस्त्यावर जरी चालायचा विचार केला तरी महाराष्ट्राचं भवितव्य उज्व्वल होईल. सद्यपरिस्थिती वेगळी आहे पण तरीही त्यानी जे काही शिकवुन ठेवले आहे त्याचा समाजाच्या दृष्टीने सारासार विचार करुन काही भरीव करता येईल का ह्याचा विचार करावा. पण कधी कधी वाटते, की महाराज अत्ता जिवंत असते तर ही वेळ आली नसती, किंवा मग हल्लीच्या हलकट राजकारणी लोकानी महाराजाना गुंडाळुन ठेवले असते????? <br /><br /><br /><br /><br />जय भवानी<br /><br />जय शिवाजी<br /><br />जय महाराष्ट्र<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-8023851073263686067?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-48090724027677320562010-03-09T13:15:00.000+05:302010-03-09T13:15:51.663+05:30नुकतंच केलेलं विडंबन इथे देतोय.मुळ कविता "असा हा सुंदर चॉकलेटचा बंगला" अशी होती आणि त्यावर मी दोन विडंबनं केली आहेत.<br /><br /><strong>१.</strong> <strong>असा हा सुंदर बायकोचा कंगवा</strong><br /><br />असा हा सुंदर बायकोचा कंगवा<br /><br /><br />एकेरी दुहेरी दात्यांचा चांगला<br /><br />बायकोच्या कंगव्याला धारच फार<br /><br />कंगव्याच्या फिरण्याने केस गळती फार<br /><br /><br /><br />पायघोळ केसांच्या वेण्या दोन<br /><br />हळु हळु विंचरायला रोलर दोन<br /><br />कंगव्याच्या मुठीवर नक्षी छानदार<br /><br />वॉर्डरोबच्या कोपर्‍यात कंगवा गेला पार<br /><br /><br /><br />बायकोच्या बॅगेमधे कंगवा रहातो<br /><br />ओठांच्या लिपस्टिकशी शिवाशिवी करतो<br /><br />इंच इंच जागेचा खेळ रंगला<br /><br />बायकोने कंगव्याला बाहेर काढला<br /><br /><br /><br />किती किती सुंदर बायकोचा कंगवा<br /><br />एकेरी दुहेरी दात्यांचा चांगला<br /><br /><br /><strong>२. असा हा सुंदर टीव्हीचा बंगला</strong><br /><br />असा हा सुंदर टीव्हीचा बंगला <br /><br /><br />फ्लॅटेरी,प्लाझ्मेरी झगमगता चांगला<br /><br />टीव्हीच्या बंगल्याला टाटांच दार<br /><br />टाटांच्या दारावर डिश छानदार<br /><br /><br /><br />गोल गोल सिडीच्या खिडक्या दोन<br /><br />हळु हळु उघडायला रिमोट दोन<br /><br />मालिकांच्या गच्चीवर कल्ला झाला फार<br /><br />पिक्चरच्या अंगणात झालं स्टारवॉर<br /><br /><br /><br />कार्टुनच्या झाडामागे शिनचॅन रहातो<br /><br />जंगलाच्या मोगलीशी टीट्वेंटी खेळतो<br /><br />उंच उंच सिक्सरचा खेळ रंगला<br /><br />मोगलीने शिनचॅनला खुप फोडला<br /><br /><br /><br />किती किती सुंदर टीव्हीचा बंगला<br /><br />फ्लॅटेरी,प्लाझ्मेरी झगमगता चांगला<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4809072402767732056?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-70230464253484664432010-02-26T10:52:00.000+05:302010-02-26T10:52:19.745+05:30आता पुन्हा मॅच होणार, पुन्हा सचिन पेटणार<br /><br /><br />मग धावांचा पाऊस पडणार,मग मधेच वाळुच वादळ येणार<br /><br />मग त्याला बाबांची आठवण येणार, <br /><br />काय रे देवा....<br /><br /><br />मग ती आठवण त्याला दाबुन ठेवावी लागणार,<br /><br /><br />मग तो ती लपवणार,लपवुनही तो सॉलिड खेळणार<br /><br />सॉलिड खेळुन तो शतक लावणार,ऑस्ट्रेलियाच्या तोंडातुन घास ओढुन घेणार<br /><br />मग तो नो-बॉलवर आऊट होणार, संपुर्ण भारत चिडणार,<br /><br />मग त्या अंपायरला शिव्या घालणार, पॅव्हिलियन मात्र शांत असणार<br /><br />पण तो आऊट झाला हे ऑस्ट्रेलियाला सुखावुन जाणार<br /><br />आणि ह्या सगळ्याशी अंपायरला काहीच घेणं देणं नसणार<br /><br />काय रे देवा....<br /><br /><br />मग त्याच वेळी आपला दुसरा खेळाडु येणार,मग त्याला जाता जाता सचिन काहातरी सांगणार<br /><br /><br />मग तो शांतपणे सगळं ऐकुन घेणार,मग तो पिचवर येणार<br /><br />गार्ड घेणार आणि बॉलरला फ़ेस करणार<br /><br />त्याला तो बॉल निट खेळता नाही येणार,मग सचिन असता तर तो कसा खेळला असता असा प्रश्न पडणार?<br /><br />आणि मग परत त्या खोट्या आऊटची आठवण येणार<br /><br />काय रे देवा....<br /><br />मग ऑस्ट्रेलियाचे खेळाडु ढेपाळणार, मग त्यांच्याकडून बरेच कॅच सुटणार <br /><br /><br />बर्‍याच मिसफिल्ड होणार, नो-बॉल पडणार,फ़्री-हिट मिळणार<br /><br />मग २२ यार्ड मोठं वाटु लागणार, मग सरपटी टाकावंस वाटणार,<br /><br />मॅच सोडून द्यावी असं वाटणार, सगळं कसं हरल्या हरल्या सारखं वाटणार<br /><br />तरी फक्त त्यांच्या बॉलरनी चुक केली असं वाटणार,सचिन चांगला खेळला असं नाही म्हणणार<br /><br />काय रे देवा....<br /><br /><br />मग भारत मॅच जिंकणार,मग शारजात गणपती बाप्पा मोरया होणार <br /><br /><br />मग स्टंप हातात घेउन आपले खेळाडू विजयी मुद्रेत सगळ्याना अभिवादन करणार<br /><br />मग प्रेझेंटेशन होणार, रवी शास्त्री खुप खुषीत ते पार पाडायला तयार असणार<br /><br />मग रिकि पॉंटींग येणार, काहातरी माजोरडं बडबडणार, मग ढोणीची वेळ येणार<br /><br />ढोणी चतुरस्त्र बोलणार,मग सचिन "मॅन ऑफ द मॅच" होणार<br /><br />सगळं शारजा जल्लोष करणार.... सचिन बाबांचे आभार मानणार<br /><br />एक मॅच जिंकलेली असणार<br /><br />काय रे देवा....<br /><br /><strong>सचिन काल पण खेळला,आजही खेळणार आणि उद्याही खेळतच राहणार</strong> <br /><strong></strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>काय रे देवा.....</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-7023046425348466443?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-13846575806848392052010-02-08T11:59:00.000+05:302010-02-08T11:59:45.107+05:30तुझ्या पायरीशी कुनी शानं बसत न्हाई<br /><br /><br />साद फक्त बायकांची तुझ्या कानी जाई<br /><br />तरी तुझा सुटना ह्यो लोभ कशापाई<br /><br />भरल्याच कॅफ़ेमधे चाले तुझी घाई<br /><br />ववाळुन टाकलेल्या चमडी तु काका<br /><br />वनवा ह्यो घरी पेटला<br /><br /><strong>छळ मांडला.....छळ मांडला.... द्येवा.....छळ मांडला.....</strong> <br /><strong></strong>&nbsp; <br />गाठली र पन्नाशी तरीसुदा तु का असा <br /><br /><br />तुच लाळ टाकली र छळ मांडला<br /><br />पाटवीली ही रिक्वेस्ट अंत हा तु गाठला<br /><br />कॅफेवरी लाळेचा या छळ मांडला<br /><br />बसवलं घरदार सारं, आधार सट्टयाचा हाई<br /><br /><br />ह्ये,वैतागल्या क्याफेमंदी जीनं हराम तुजं हे होई<br /><br />बुद्धी दे ह्या काकाला थोडीशी ही लाज द्ये<br /><br />सुनविती पोरीबाळी ह्याला चपराक द्ये<br /><br />रंगवलं त्वांड द्येवा जळलं थ्वाबाड, तरी न्हाई छळ थांबला<br /><br /><strong>छळ मांडला.....</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1384657580684839205?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-44838216579242646842010-01-02T14:54:00.000+05:302010-01-02T14:54:27.152+05:30"जोशी काय चालु आहे सध्या?? मग २५ तारखेचा काही प्लॅन आहे का??" केदार वझेचा फोन खणखणला,आणि त्यातुन हे शब्द कानी पडले. मग माझ्या डोक्यात चटकन एक प्लॅन आला, "हरिशचंद्रगड". मी केदारला म्हटलं," अरे हरिशचंद्रगडावर जाऊ." केदार म्हणाला,"हो चालेल, माझाही राहिला आहे बघायचा, तेव्हा ही अगदी योग्य वेळ आहे." अशा तर्‍हेने हरिशचंद्रगडावर जायचा प्लॅन तयार झाला. आम्ही दोघं तर जायला तयार होतोच तरी अजुन कुणी येतय का ते आम्ही बघितलं, पण बर्‍याच जणाना वेळ नव्हता, आणि काही जणांचे दुसरे प्लॅन्स तयार होते, म्हणुन आम्ही दोघंच जायचं ठरवलं. गडाबद्दल थोडी माहिती मिळवली आणि आम्ही दोघ गड सर करायला सज्ज झालो.२४ तारखेच्या रात्री कल्याण एस.टी. स्टॅंडवरुन नगरला जाणारी एस.टी. पकडायची होती. साधारण १० वाजता मी कल्याण एस.टी.स्टॅंडवर पोचलो, केदार रत्नागिरीहुन संध्याकाळीच पनवेलला पोचला होता, तो पनवेलहुन कल्याणला त्याच वेळी पोचला. नगरला जाणार्‍या ३ एसट्या होत्या. १०.३०,११.३० आणि १२.०० वाजता. पण तिकडे जायला भयंकर गर्दी होती. पहिली एस.टी. तुडुंब भरली होती. काही ट्रेकर्सचे ग्रुप त्यात गेले. त्यानंतर महामंडळाचा अनागोंदी कारभार काय असतो त्याच सचित्र दर्शन आम्हाला झाले. तिथले कंट्रोलर कुणालाही कसलीही माहिती देण्याच्या मन:स्थितीत नव्हते.तसं बघितलं तर एस.टी. कधीच कुणाला कसलीच माहिती पुरवत नाही. एस.टीच ब्रिदवाक्य "बहुजनहिताय बहुजनसुखाय" असं असलं तरी, एस.टी. नेहमी "बहुजनत्रासाय बहुजनदु:खाय"चाच प्रत्यय देते. तर तिथे एखादी एस.टी. आली की सगळी लोकं तिच्यापर्यंत धावायची आणि आपली गाडी नाही अस कळल्यावर निराश मनाने मागे येऊन उभी रहायची. हाच खेळ जवळजवळ २-२.५तास चालु होता, त्यातच काही लोकानी एस.टी.कंट्रोलरशी वाद घालण्यास सुरुवात केली. ही वादावादी अगदी "बा"चा"बा"ची पर्यंत गेली, आणि मग शेवटी जमावाला हार जाऊन एस.टी. महामंडळाने २ जादा एस.ट्या सोडण्याचा निर्णय घेतला आणि तिथली अवघी प्रवासीमंडळी सुखावुन गेली. आम्हीही मग त्या "जादा" एस.टीत "जादा" जागा पकडुन बसलो. सामान जास्त होत म्हणुन "जादा" जागा पकडणं भाग होत.<br /><br /><br /><br />तर इथुन सुरु झाला आमचा हरिशचंद्रगडाचा प्रवास. कल्याणहुन साधारण २-२.५ तासाच्या अंतरावर नगर रस्त्याला "खुबी फाटा" येथे आम्हाला उतरायचे होते.आमची एस.टी रात्री १ ला सुटली आणि साधारण पहाटे ३.४५ दरम्यान खुबी फाटा येथे एस.टी. थांबली. तोपर्यंत आम्ही "होय होय" "नाही नाही" म्हणत झोप काढली.<br /><br /><br />आमच्या "होय नाही" मधे माझ्या बाजुला बसलेले आजोबासदृष काका सारखे सिटवरुन बाहेर घसरत होते, त्यानी एक-दोन वेळा माझ्याकडे "दयेची" नजर टाकली पण मी जास्त लक्ष न देता, माझं "होय-नाही" परत सुरु केलं. शेवटी खुबी फाट्याला आम्ही उतरल्यावर त्या काकानी मनसोक्त "होय-नाही" केलं असेल ह्यात काही शंकाच नाही. आमच्या गाडीतच आम्हाला बदलापुरचा एक ट्रेकर ग्रुप भेटला, मग त्यांच्याबरोबरच आम्ही "चकटफु" चहाचा आस्वाद घेतला. तिथुन आम्हाला ४ कि.मी. अंतरावर असलेल्या "खिरेश्वर" ह्या गावात जायचे होते. मग आम्ही दोघं आणि तो ट्रेकर ग्रुप खिरेश्वरच्या वाटेने चालायला सुरुवात केली. पहाटेच्या अंधारात बॅटरीच्या प्रकाशात आम्ही वाटचाल करत होतो.ही वाट एका डॅमच्या बाजुने जात होती. सुरुवातीला पाणी आहे ह्याची कल्पनाच येत नव्हती. थोडं चालुन गेल्यानंतर शेजारी जमिनिच्या कढईत शांत पाण्याची बासुंदी देवाने ओतुन ठेवल्याचा साक्षात्कार झाला.पुढे साधारण एका तासाने खिरेश्वर गाव दिसु लागलं, तिथे घराच्या अंगणात बरेच ट्रेकर्स आडवे झाले होते. आम्ही एका घराच्या अंगणाचा आसरा घेतला आणि थोडा वेळ विश्रांती घेतली. बदलापुरचा ग्रुप तिथुन लगेच पुढे गेला. आम्ही दोघानी थोडं उजाडल्यावर गड चढण्याचे ठरवले.एका घराच्या अंगणात सकाळी गरमगरम चहा घेतला आणि मग दोघाना "त्या"महत्वाच्या कामाची आठवण झाली. पोट आम्हाला सांगत होतं," की मला जरा श्वास घेऊ द्या, काल वाट्टेल ते हादडुन माझी श्वसनक्रिया तुम्ही बंद पाडायच्या मार्गावर होतात." आम्हाला पण आमच्या पोटाची साद ऐकु आली आणि आम्ही त्याला श्वास घेता यावा म्हणुन जागा शोधायला लागलो.तेवढ्यात गावकर्‍याने आम्हाला नदीकाठी जाण्याची सुचना दिली.मग आम्ही आळीपाळीने नदीकाठी जाऊन आपापली पोट हलकी करुन आलो. तो अनुभव खुपच वेगळा आणि आल्हाददायक होता. <br /><br />असो पोट रिकामं झालं तोपर्यंत थोडं दिसायला लागलं होतं, हवेत प्रचंड गारठा होता.मग आम्ही गडावर चढायला सुरुवात केली.गडावर चढताना दम लागत नव्हता कारण हवेत गारवा होता. वारा झोंबत होता आणि आम्ही सुर्यनारायणाची वाट बघत होतो.वर चढत असताना अनेक ट्रेकर्सचे जथ्थे दिसत होते. साधारण सकाळी ७ वाजता आम्ही गड चढण्यास सुरुवात केली होती, आणि १.३० तासानंतर आम्ही पहिला ब्रेक घेतला. थोडं पाणी आणि थोडं खाऊन घेतलं. आम्ही दोघानी ठरवलं की जास्त वेळ थांबायचे नाही आणि पाणी कमी प्यायचे त्याचबरोबर कमी खायचे. ह्याचा फायदा आम्हाला वर जात असताना झाला. ९.३० ला आम्ही टोलारखिंडीत पोचलो, तिथे आम्ही थोडा वेळ थांबुन परत वर चढायला सुरुवात केली. वर एक रॉक पॅच होता आणि तो फार अवघड आहे अस आम्हाला कळलं, पण वास्तविक तो इतका अवघड नव्हता, सहज पार करण्यासारखा होता.पाठीवरच्या बॅगेचं वजन फार असल्याने वर चढताना थोडा त्रास होत होता,पण साधारण १०.३० च्या दरम्यान आम्ही बालेकिल्ल्याच्या पायथ्याशी आलो. तिथुन पुढे कुठे जायचे हे कळत नव्हते, म्हणुन आम्ही एका ग्रुपची वाट बघत बसलो, ते आल्यावर मग आम्ही त्यांच्याबरोबर पुढे निघालो.मग साधारण ११.३० च्या दरम्यान आम्हाला हरिशचंद्रेश्वर मंदिराचा कळस आणि त्यावर फडकणारा भगवा झेंडा दिसला. जवळजवळ ४-४.३० तासांनंतर आम्हाला आमचं लक्ष्य दिसलं आणि इतकी पायपिट केल्याचं समाधान.मग आम्ही देवळाच्या बाहेर बसुन थोडा आराम केला.<br /><br /><br />&nbsp; <br />तेवढ्यात तिथे पाचनई गावातला गावकरी आला, आणि आमच्या जेवणाची आणि राहण्याची विचारपुस करु लागला. आम्ही त्याला जेवण कर म्हणुन सांगितल.आम्ही विचार केला की आपण आज रात्री बाहेरच राहु, कारण तिथे असलेल्या गुहांमधे जागा नव्हती. मग आम्ही जेवायला वर गुहेत गेलो, तेव्हा तिथे रिकामी जागा पाहुन आम्ही ठरवलं की ह्या गुहेतच राहणं जास्त योग्य ठरेल. त्यानुसार आम्ही आमच्या बॅगा तिथे टाकुन जागा बुक केली. त्या गुहेत समोरच गणपतीची कातळातली सुंदर कोरीव मुर्ती होती, आणि आम्हीही त्या गणरायाला शरण गेलो आणि त्याच्या पायाशी आमच्या पथार्‍या पसरल्या. गडावर प्रकाशने मस्त ज्वारिची भाकरी आणि पिठलं केलं होत आणि त्याच्या २ भाकर्‍यातच आम्ही गार झालो. नंतर थोडी विश्रांती घेतली. साधारण ४ वाजता मला केदारने मला उठवलं, मी उठायला अवकाश होता तोच माझ्या पायात गोळा आला आणि उठणं अशक्य होऊन बसलं. पण नंतर मी उठलो आणि आम्ही दोघं मग कोकण कड्यावर जायला निघालो. अर्ध्या तासाच्या अंतरावर कोकण कडा आणि तिथलं अभुतपुर्व नैसर्गिक सौंदर्य अनुभवायला मिळालं. तिथे कसा वेळ गेला हेच कळलं नाही, आणि तिथली दृष्य कॅमेर्‍यात घेऊन आम्ही काळोख पडायच्या आत गुहेत परतलो. येताना जळणासाठी आणि शेकोटीसाठी लाकडं आणलीच होती. गुहेत गेल्यावर तिथे एका दुसर्‍या ग्रुपला आम्ही खिचडी करायला मदत केली. आम्हीही आमटी भात जेवलो. नंतर शेकोटीत बटाटे भाजायचे प्रकार झाले. साधारण रात्री ९ वाजता आम्ही झोपलो. रात्रभर थंडीमुळे झोपमोड होत होती. दुस‍र्‍या दिवशी सकाळी लवकर उठुन परत एकदा कोकण कडा डोळ्यात साठवुन घेतला आणि पाचनई मार्गे खाली उतरायला सुरुवात केली. पाचनई मार्गे जाताना एका बाजुला डोंगर आणि दुसर्‍या बाजुला दरी अशा वाटेने खाली उतरण्यास सुरुवात केली.वाटेत अनेक कोरडे धबधबे दिसले. साधारण सकाळी १०.३० ला आम्ही पाचनई गावात उतरलो.तिथुन राजुरला जाणारी एस.टी.११ वाजता होती.मग राजुरला आम्ही दुपारी १ वाजता पोचलो. तिथे थोडी पोटपुजा करुन कसार्‍याच्या वाटेला लागलो. मग कसार्‍याहुन काशी एक्सप्रेसने कल्य़ाणला संध्याकाळी ६ वाजता पोचलो. <br /><br /><br /><br /><br />तर अशी होती हरिशचंद्रगडाची फ़ॅक्टरी...............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4483821657924264684?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-42771518748698224492009-09-25T12:57:00.004+05:302009-11-03T14:50:32.076+05:30कोमेजुन निजलेली एक कम्युनिटी<br /><br />वैतागले लोक,डोळा तांबड्याच फिती<br /><br />रोजचेच आहे सारे काही आज नाही<br /><br />माफी का मी मागु मला तशी खोड नाही<br /><br />चर्चेतच घेतो त्याना तांबड्या फितित<br /><br />भांडतच तरी पण येतिल शिस्तित<br /><br />सांगायचे आहे माझ्या थोरल्या मुला<br /><br />दमलेल्या समुहाची कहाणी तुला<br /><br />ना..ना..ना..ना.. ना..ना..ना..ना..<br /><br />&nbsp; <br />पटपट समुहात गर्दी वाढे भारी <br /><br />सामसुम प्रजा तरी समुहाची वारी<br /><br />रोज रात्रीतच दादा निघताना बोले<br /><br />शाई ओतायाचे काल राहुनच गेले<br /><br />जमलेच नाही काल येणे मला जरी<br /><br />आज परि येणार मी समुहात तरी<br /><br />समुहातल्या चर्चांमधे ओतु थोडी शाई <br /><br />खर्याखुर्या चर्चेसाठी कुणीसुद्धा नाही<br /><br />मांडेन मी ठरलेल्या वॉर्निंगचा झुला<br /><br />दमलेल्या समुहाची कहाणी तुला<br /><br />ना..ना..ना..ना.. ना..ना..ना..ना..<br /><br />&nbsp; <br />समुहात उशीरा मी असतो बसुन <br /><br />थंडावले डोके गेले कॅफेत गडुन<br /><br />तास-तास जातो खोल चर्चेने निघुन<br /><br />एक-एक दुवा जातो हळूच तुटुन<br /><br />अशा वेळी काय सांगु काय-काय वाटे<br /><br />आठवासोबत शाई पेनातुन पेटे<br /><br />वाटते की उठुनिया फाटकन द्यावी<br /><br />मुद्द्यासाठी तुला एक पेटवुन द्यावी<br /><br />मुद्दामच रुसावे नि भांडावे तुझ्याशी<br /><br />चिमुकले पोरखेळ मांडावे तुझ्याशी<br /><br />&nbsp; <br />उधळत खिदळत बोलशील काही <br /><br />वाचताना भान मला उरणार नाही<br /><br />लिहुनिया उगाचच बरळेल काही<br /><br />आपल्याला बघणारी समुहाची ताई<br /><br />तरीसुद्धा दोघेजण पंगा घेऊ असा<br /><br />पोस्टा-पोस्टावर ठेवु लालसर ठसा<br /><br />सांगायची आहे माझ्या थोरल्या मुला<br /><br />दमलेल्या समुहाची कहाणी तुला<br /><br />ना..ना..ना..ना.. ना..ना..ना..ना..<br /><br />&nbsp; <br />चिडल्या डोक्याने जेव्हा मारी कुणी ढुशी <br /><br />लाल-लाल सरबत पाजेल त्याला अँडी जोशी<br /><br />पोस्ट वाचायला मग होइल ही गर्दी<br /><br />वाचुन थबकतिल मोठे मोठे दर्दी<br /><br />&nbsp; <br />दर्दी थोडं सांगतात ऐक बाळा काही <br /><br />सदोदित लाल शाई अशी बरी नाही<br /><br />दादा काका मामा आम्ही म्हणतो ना तुला<br /><br />मालकापरी "भाव" आम्ही देतो ना तुला<br /><br />तुझ्यासाठी मालकापरी हा समुह खुळा<br /><br />तोही कधी गुपचुप हसतो रे बाळा<br /><br />सांगायची आहे माझ्या थोरल्या मुला<br /><br />दमलेल्या समुहाची कहाणी तुला<br /><br />ना..ना..ना..ना.. ना..ना..ना..ना..<br /><br />&nbsp; <br />टोळक्यामधे चकचकलेला तुझा पहिला पोस्ट <br /><br />आणि पहिल्यांदाच घेतलास एकाला तु मस्त<br /><br />कुणी बोलण्याआधीसुद्धा म्हणलास तु थांबा<br /><br />चालत चालत घेतलास जेव्हा समुहाचा ताबा<br /><br />हळु-हळु उभं रहात टाकलंस डिस्क्लेमर पहिलं<br /><br />अर्थ लावत राहिलो फक्त, इंग्रजी वाचायचच राहिलं<br /><br />&nbsp; <br />असा गेलो आहे बाळा पुरा मी थकुन <br /><br />हल्ली तुला समुहात पहातो दमुन<br /><br />असा कसा दादा देव समुहाला देतो<br /><br />कधीतरी येतो, शाई ओतुनिया जातो<br /><br />मॉडपद गेले तुझे कसे डागाळुन<br /><br />उरे काय आपल्या ह्या समुहामधुन<br /><br />जरी येते ओठी तुझ्या माझ्यासाठी हसे<br /><br />लेखणीत तुझ्या काही वेगळंच दिसे<br /><br />माझ्या जगातुन दादा सटकेल का रे<br /><br />मोठेपणी&nbsp;फोरम तुला आठवेल का रे<br /><br />निघताना&nbsp;जाता-जाता&nbsp;उंबरठ्यामध्ये<br /><br />कॅफेसाठी&nbsp;&nbsp;येईल का दादा फोरममधे<br /><br />ना..ना..ना..ना.. ना..ना..ना..ना..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4277151874869822449?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-66240625877949239532009-08-27T14:31:00.000+05:302009-08-27T14:31:08.132+05:30नसतेस घरी तु जेव्हा<br /><br /><br />एक पेग ओतला जातो<br /><br />बर्फाचे पडती तुकडे<br /><br />अन सोडा ओतला जातो<br /><br /><br /><br />पापड,दाणे आणुन ठेवतो<br /><br />आणि कबाबही मी करतो<br /><br />चणाडाळीवरती कांदा<br /><br />आणि लिंबु मारुन ठेवतो<br /><br /><br /><br />येतात टगे दाराशी<br /><br />आणि घुसुन जाती आत<br /><br />खिडकीशी टेकुन कोणी<br /><br />सिगरेट ओढण्या बसतो<br /><br /><br /><br />त्या पार्टीत बडबडणारे<br /><br />मज दिसती ते बालमित्र<br /><br />त्यांच्याशीच मैत्री टिकावी<br /><br />ह्यासाठीच पार्टी करतो<br /><br /><br /><br />ना अजुन संपली व्हिस्की<br /><br />ना हवेत अजुनी गेलो<br /><br />स्मिरनॉफ़ची बाटली खुणावते<br /><br />मी स्प्राईट आणायला जातो<br /><br /><br /><br />तु सांग सखे मज आता<br /><br />तु परत जाशील केव्हा??<br /><br />मित्रांचे फोन येतात<br /><br />आता परत पार्टी केव्हा??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6624062587794923953?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-8314269983357401312009-08-22T13:43:00.001+05:302009-08-22T13:45:33.592+05:30आणि तो दिवस उजाडला, कम्युनिटीच होम पेज उघडुन बघितलं तर तिथे अँडी जोशीला टॉपिक झाला होता. कार्ला पावसाळी पिकनिक-२००९ असा खास अँडी जोशी शैलीतला टॉपिक तिकडे सगळ्या सभासदांची वाट बघत बसला होता. खुप सुवाच्च इंग्रजी भाषेचा अप्रतिम नमुना त्यात बघायला मिळाला. तर तारिख ठरली २ ऑगस्ट २००९. जागतिक पातळीवर हा दिवस "मैत्री दिवस" म्हणुन साजरा केला जातो, इथे समूहावर सुद्धा सगळे नवीन मित्र-मैत्रिणी जोडायलाच आले आहेत असं समजुन हा दिवस पक्का करण्यात आला.३१ जुलैला आपल्या कम्युनिटीचा वाढदिवस त्यामुळे तोही त्याच दिवशी साजरा करण्याचा चांस मिळाला. ह्यावेळी अजुन खास कारण होत आणि ते म्हणजे काही जणांचे लाडके "आदित्य जोशी( आदीमालक)" ह्यांच घोडं कृष्णेपाशी आलं, आणि काही दिवसात ते न्हाईलही, असो तो विषय इथे नको.थोडक्यात आदीच लग्न ठरलं आहे आणि तो आपल्या होणार्या बायकोला घेऊन येणार होता. तर ह्यावेळी सहल एंजॉय करण्याची तिहेरी मजा होती, अर्थात ही तिहेरी मजा मालक आणि मालकांची होणारी बायको ह्याना जास्त घेता आली आम्हा सगळ्याना ती फक्त पाहण्याचा आनंद घेता येणार होता.<br /><br /><br />एकुण ८७ जण आले होते( आकडा चुकला असेल तर चुकुदे).पण ह्यावेळी पुण्यनगरीतुन बरीच माणसं गळली.जर लिस्टमधील सगळी आली असती तर ह्यावेळी आकडा १०० च्यावर गेला असता, पण हरकत नाही ८७ जण सुद्धा काही कमी संख्या नव्हे. पुण्याहुन आलिशान बस घेऊन प्रसाद लिमये पुणेकराना घेऊन आले. ती बस आलिशानच होती कारण अशा पिकनिकसाठी इतकी आलिशान बस आणणं हे फक्त पुणेकरानाच जमु शकतं.साधारण ८-८.३० च्या दरम्यान पुणेकर तिकडे पोचले. त्यानंतर उत्साही पेणकर तिकडे येऊन थडकले. <strong><span style="color: #cc0000;">माझी एकच इच्छा आहे की पुढील वर्षी सगळ्या "देवगणानी" आपल्याच गाडीतुन स्टंट करावित.</span></strong> त्यानंतर मी, केदार वझे, महेश ओक, ऐश्वर्या बापट अशी ४ जणं तिथे पोचलो.आमच्या स्वागताला अवधुत जोगळेकर होताच त्याने लगेच आम्हा चौघाना त्याच्या कॅमेर्यात टिपुन घेतलं.वातावरण मस्त होतं,हवेत थोडासा गारवा होता, आकाशात ढग होते पण पाऊस काही पडत नव्हता.तिथल्या सभागृहात पोहे आणि उपमा असा न्याहारीचा बेत होता, सोबत चहाचा आस्वाद घेता घेता थोडा वेळ गेला, तेवढ्यात सौरभ आठवले(गॉड/ऑड), गुणेश मालशे, संदेश बापट हे तिघं तिथे आले. सौरभच्या शिकाऊ ड्रायव्हिंगची एक इनिंग संपली होती. <br />&nbsp; <br />ह्यावेळी सौरभ खरंतर पिकनिकमधे सक्रिय सहभाग घेणार नव्हता, पण काही जुने ऋणानुबंध टिकावेत(?) म्हणुन की काय तो तिकडे आल्यावर लगेच सक्रिय होऊन क्रिया करायला लागला. लगेच रिसेप्शन मधे जाऊन त्याने २ खोल्या ताब्यात मिळाव्यात ह्यासाठी विचारणा सुरु केली आणि ती जबाबदारी माझ्यावर सोपवुन दुसर्या क्रिया करायला गेला. मी तिथे जाऊन दोन्ही खोल्यांच्या किल्ल्या घेऊन खोल्या बघुन आलो, खोल्या सुस्थितित आहेत की नाही ह्याची शहानिशा करुन परत मुख्य गेटशी आलो. तोपर्यंत मुंबईकर त्यांची बस घेऊन तिथे पोचले होते. मालक आणि मालकांची होणारी बायको सभागृहात येऊन आलेल्या लोकांशी गप्पा मारत होते. त्याआधिच तिथे मंगेश जोगळेकर काही लोकाना घेऊन आला होताच. त्यानंतर तिथे सुयश वझे त्याच्या त्रिकोणी कुटुंबाला घेऊन तिथे पोचला.तितक्यात तिथे बातमी आली की कांचन उर्फ़ "गप्पी ताई" तिच्या मुलिची प्रकृती बरी नसल्यामुळे येणार नाहीये.तोपर्यंत आलेल्या सगळ्या लोकांचा न्याहारीवर यथेच्च ताव मारुन झाला होता.सुरुवातिला एकमेकांची ओळख करुन घ्यायची असे ठरले, पण आपल्या सगळ्यांची लाडकी "लाल शाई" अजुन तिथे प्रकट झाली नव्हती, ती अजुन येण्याच्या वाटेवर आहे असे कळले. त्याआधी सगळ्या साळकाया-माळकायानी आणि सगळ्या पोरा-टोरानी वेगवेगळ्या खोलीत जाऊन बरोबर आणलेल्या कपडयांशी खेळुन घेतलं, आणि मग तिथुन परत सभागृहाकडे प्रस्थान केलं. दोन्ही खोल्याना कुलुप लावुन मीही तिथे पोचलो, तरी त्यातही गुणेशचा चिन्मय काळेशी बोलायच आहे म्हणुन मोबाईल चार्ज करण्याचा छोटेखानी अडेलतट्टुपणा करुन झाला, त्याला मी आणि गॉडने बाहेर काढलं आणि मग तिथे गेलो. पोरा-टोरांच्या खोलीत काही टवाळ पोरं "बिच्चारया" सिद्धेश दांडेकरला "बाम" लाऊन हैराण करत होते, आणि तिथेच "बामाचा" किती,कसा आणि कुठे उपयोग करता येऊ शकतो ह्याची माहीती मिळाली आणि शेवटपर्यंत सिद्धेश "बामसेक" झाला. <br /><br /><br /><br />इथे सभागृहात मग गुणेशने पुढाकार घेऊन सगळ्या सभासदांची ओळख परेड चालु केली. काही जणांची ओळख झाली होती आणि तितक्यात "लाल शाई" आपले दोन्ही हात उंचावत तिथे आली, आणि एकच गोंगाट झाला,आरोळ्या ऐकु आल्या " लाल शाई" आणि अँडीने सुद्धा त्याच्या विशाल देहाप्रमाणे विशाल मनात त्या साठवुन ठेवल्या. त्यानंतर सगळ्यांच्या जुजबी ओळखी झाल्या आणि मग सगळ्या सभासदांनी वॉटर पार्क कडे आपला मोर्चा वळवला. तिकडे जाण्याअगोदर परत एकदा सगळयानी आपापल्या कपडयांशी खेळुन घेतले. वॉटरपार्क वर पोचलो पण त्यात पाणी फार कमी होत, पण सगळ्यानी त्या कमी पाण्यात आधी स्वत:ला आणि मग दुसर्याना ओलेतं केलं. ह्यात दुसरा प्रकारच जास्त होत होता आणि खरी त्यातच जास्त मजा येत होती.काही लोकानी पाण्यात न येणच पसंत केलं. काही आजारी होते, काही आजारातुन उठले होते, तर काहीना आवडतच नव्हते.स्वत: मालक आजारी असल्याने पाण्यात उतरले नाही. काही लोकानी त्याना बळजबरी उतरवायचा प्रयत्न केला पण मालकानी त्याच्या स्टाईलमधे नकार दिला आणि मग कुणाची त्याना "या" म्हणायची हिम्मत केली नाही.पण अश्विनी पाण्यात उतरली होती. पाण्यात यथेच्च धुमाकुळ घालत असतानाच एक खबर आली आणि ती खबर म्हणजे "कर्मी आणि विक्र्या येऊ घातले आहेत."कर्मीचा फॅन क्लब मोठा असल्याने त्याची सगळेच आतुरतेने वाट बघत होते.थोडया वेळाने कर्मी आला आणि लगेच पाण्यात उतरला. मग पुन्हा धुमाकुळ सुरु झाला. मुलिंच्या टोळक्याला किंवा मग एखाद-दुसर्या मुलीला मग सामुहीक भिजवण्याचा कार्यक्रम झाला.<br /><br /><strong>त्या सगळ्या धुमाकुळात एक व्यक्ती सगळ्यात जास्त आनंद घेत होती ती म्हणजे "अद्वैता". ही चिमुरडी सगळ्या काका-काकु, ताई-दादा ह्यांच्याबरोबर पाण्यात लोळण्याचा मनमुराद आनंद लुटत होती. तिला मुळी पाण्यातुन बाहेर यायचच नव्हत.पण तिचं वय लक्षात घेता, अनुश्री वहिनीने तिला बाहेर काढलं.तिच जास्त कौतुक करावस वाटत कारण ती मुलगी एकदाही रडली नाही.सगळी अनोळखी माणस असुन सुद्धा सगळ्यांच्या कडेवर बसुन भटकंती केली. अर्थात ती "जोशी" आहे त्यामुळे हे सगळे गुण तिच्यात असणारच ह्यात काहीच वाद नाही.<br /></strong><br /><br /><strong>&nbsp;</strong>हे सगळ चालु असतानाच सगळ्यांच्या लाडक्या म्हणजे निदान कॅफेकरांच्या तरी नक्कीच, कांचन ताम्हनकर त्यांच्या त्रिकोणी कुटुंबाला घेऊन आल्या.आणि मग अद्वैताच्या छोट्या रबरी फ्लोटवर बसायचे खेळकर प्रयत्न करुन बघत होत्या, मग त्यानी त्यात त्यांच्या मुलीला बसवले आणि मग पाण्यात डुंबण्याचा मनसोक्त आनंद घेतला.<span style="color: #cc0000;">ह्या सगळ्या आधी गुणेशच्या भितीने म्हणा किंवा त्याने केलेल्या दमदाटीने म्हणा सुधिर वैशंपायन तिथुन पळुन गेले.अहो अद्वैताला सुद्धा कुणाची ऍलर्जी नव्हती पण....... सुधिर काका अगदीच लहान झाले होते.असो ते गेले म्हणुन आमचा उत्साह कमी नाही झाला उलट द्विगुणीत झाला.</span>साधारण १.३० च्या दरम्यान सभागृहात जेवण तयार होतं.सगळी आपापल्या वेळेनुसार जेवायला रवाना झाले.३ वाजेपर्यंत जेवण झालं. ज्याना मुखशुद्धी करायची होती त्यानी आपापले साथीदार निवडुन तीही करुन घेतली. त्यात एक गोट जरा लांब उभा दिसला त्यात सांगली-सातारयाकडील आपले "मागास" सवंगडी मुखशुद्धी करताना आढळले.<br /><br />त्यानंतर मग पुन्हा एकदा सगळे उपस्थित सभासद एकत्र जमले आणि मालकानी पुन्हा हजेरी घेतली. मग तिथे साधारण १ तासभर विरंगुळ्य़ासाठी वेळ होता. तेव्हा त्यासाठी काय करता येईल ह्यावर थोडी चर्चा झाली.मग कुणाला स्वत:तिल लपलेली "कला" दाखवण्याकरिता आवाहन करण्यात आलं, पण कुणी पुढे आलं नाही,मग खास लोकाग्रहास्तव तेज"पांडु"फडके ह्याने " नारायण" सादर केला, पण त्याला घरगुती रम्य आठवणीनी मधेच अडखळवलं.त्यानंतर मनिषा"पोनी"जोशी हिने "शेपटा" सादर केला. हे सगळ झाल्यानंतर बाहेर बदकं कमी होती की काय म्हणुन आतमधे नवीन "मानवी बदकं" पकडण्याचा खेळ सुरु केला. त्यात महेश ओक हे बदक पकडलं गेलं, मग काय त्याला सर्वानुमते " कोंबडी" नाच करावा लागला. सर्वात शेवटी "डंब शेराड्स" हा खेळ खेळला गेला. त्यात मराठी,हिंदी तसेच "भोजपुरी" अभिनयही बघायला मिळाले.सगळे खेळ संपले मग "लाल शाई"ने आणलेला भला मोठा केक आदित्य आणि अश्विनीच्या हस्ते कापुन हा दिवस साजरा करण्यात आला.तिथे उद्याचे अँडी,आदि,गॉड,कांता,गुणेशही होतेच. सगळ्या सहलीचा शेवट गोड झाला, त्यानंतर फोटोसेशन झालं,सगळे हिशोब झाले,परत श्रमपरिहार म्हणुन मुखशुद्धी झाली.आणि सगळे कोकणस्थ पुणे,मुंबई,पेण येथे रवाना झाले. सगळ्यात शेवटी मी, केदार वझे,गुणेश,संदेश बापट आणि आपल्या शिकाऊ ड्रायव्हिंगची दुसरी इनिंग खेळणारा गॉड हे डोंबिवली कडे निघालो. पुढच्या वेळेस "लाल शाई" हे नाव कदाचित बदललं असेल, काय बरं असेल त्याचं नाव????? हं कदाचित "सि सि सि"..............<br /><br /><br />असो गणपती बाप्पाच्या कृपेने ही सहल निर्विघ्नपणे पार पडली त्यासाठी त्याचे शतश: आभार!!!!!<br /><br /><br /><br />कळावे आपला<br /><br /><strong><span style="color: red;">आर.जे.</span></strong><br /><br /><span style="color: red;">(ड्रिंक बीअर,सेव्ह वॉटर)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-831426998335740131?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-17446731068148584292009-08-22T11:06:00.000+05:302009-08-22T11:06:06.480+05:30नुकताच गावाला गोकुळअष्टमीला गेलो होतो, तिथली अष्टमी अगदी वेगळ्या प्रकारे साजरी केली जाते हे मला माहीत होतं, पण कधी प्रत्यक्ष अनुभव घेतला नव्हता. यंदा हा योग जुळुन आला आणि गोकुळअष्टमीचा अगदी रांगडा पण अगदी छान प्रकार बघायला मिळाला. ह्यात वेगळी गोष्ट म्हणजे अष्टमी तीन दिवस साजरी केली जाते. कृष्णजन्माच्या आधी एक दिवस हा उत्सव सुरु होतो आणि जन्माष्टमीच्या दुसर्या दिवशी म्हणजेच दहीकाल्याच्या दिवशी संपतो. त्यात अनेक खेळ, उड्या, कुस्त्या, फ़ुगड्या खेळल्या जातात. सर्वात महत्वाची बाब म्हणजे ह्यात सगळ्या वयोगटातील लोकं उपस्थित असतात. नुसतेच उपस्थित नव्हे तर सहभागही घेतात. "हातबिन उडी" हा सगळ्यात अवघड पण तितकाच लोकप्रिय प्रकार तिथे अगदी ६०-७० वर्षांचे आजोबा आणि १६-१७ वर्षांची पोरं अगदी लिलया करतात. जन्माच्या दिवशी रात्री गोपाळकृष्णाची पालखी निघते, त्यात पादुका ठेऊन त्याची मिरवणुक गावात काढली जाते. त्यात जर पाऊस असेल तर मजा अजुनच वाढते. पालखीपुढे पोरं नाचत गात जयघोश करत जात असतात. ही पालखी "नारायणाच्या" देवळात बरोब्बर रात्री १२ वाजता येते आणि कृष्णजन्म साजरा केला जातो. <br /><br />दहीकाल्याच्या दिवशी दुपारी देवळात दहीकाला खेळला जातो. आता दहीकाला म्हणजे शहरात असतो तसा अजिबात नव्हे. ह्या दहीकाल्यासाठी अख्ख्या गावातुन दही गोळा केलं जातं आणि ह्या दह्याबरोबर काला खेळला जातो. देवळात हंडी बांधत नाहीत. पण दहीकाला म्हणजे देवळात माडीवर एक माणुस बसलेला असतो आणि तो खाली लोकांवर दही फेकतो आणि दहीकाला खर्या अर्थाने साजरा केला जातो. वर बसलेल्या माणसाचं नाव घेऊन दही ओतलं जातं. <br /><br /><br /><strong>उदा: वर शंकरनाना बसले आहेत, तर" दही दे रे दही दे, शंकरनाना दही दे, लवकर दे रे लवकर दे" असा जयघोष खाली चालु असतो आणि मग दही खाली टाकलं जातं. </strong><br /><strong></strong>&nbsp; <br />ह्या आधी देवळात सगळे खेळ होतात. गुलाल उधळला जातो.एकीकडे तबला आणि झांज वाजत असते आणि दुसरीकडे खेळ चालु असतात. त्यानंतर दहीकाला होतो आणि मग प्रसाद वाटला जातो. प्रसाद म्हणजे " गुळपोहे" केले जातात. हा प्रसाद अत्यंत छान लागतो खायला. असा हा आगळावेगळा उत्सव इथे साजरा होतो. सरधोपट मार्गाने न जाता थोड्या वेगळ्या वाटेवरचा हा उत्सव फार उल्हासित करतो. गावाचा रांगडेपणा आणि साधेपणा ह्यात दिसतो. पण ह्यावर्षी गावात लोकं कमी होती. मी जे ऐकलं होत त्याच्या ५०% सुद्धा मला काही बघायला मिळालं नाही, पण जे काही होतं त्यावरुन आधी किती मस्त आणि भव्य असेल ह्याचा अंदाज मला आला.हल्ली गावात नवीन पिढीतिल मुलं निटशी तयार नाहीत. नोकरी-धंद्यानिमित्त गावाबाहेर असलेली लोकं दरवर्षी येत नाहीत,अर्थात तसं हल्लीच्या काळात शक्यही नाही. पण एकुणच ह्या उत्सवाचा उत्साह थोडा थोडा कमी होत आहे असच मला जाणवलं. म्हणजे आता गावात आहे देऊळ म्हणुन उत्सव करायचा इतकी उदासिनता नव्हती पण ते व्हायला वेळ लागणार नाही. <br /><br /><br /><br /><br />पण मी जे काही अनुभवलं ते फार छान होतं.पुन्हा कधी जायची वेळ आली तर नक्कीच जाईन.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-1744673106814858429?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-29034569862258345872009-07-26T11:51:00.000+05:302009-07-26T11:55:09.877+05:30पार्टी कधी ठरवून होत नाही<br />आपण आपल्या वाटेवरुन चालत असतो<br />आपल्याबरोबर तसे अनेक पार्टीकरु असतात<br />अनेक कारणं सुचत असतात<br /><br />एकमेकांत येऊन कारणं मिसळत असतात<br />फोनवर कुणाची तरी "वाट"कळते<br />आपल्या वाटेला येऊन मिळते<br />आणि आपले पाय बारच्या दिशेने वळतात<br /><br />नंतर जवळ येतो एक बार<br />एकमेकाला आपण फोन करतो<br />आणि एकाला टार्गेट करतो<br />आणि त्याची मस्त मारतो<br />पार्टी अशी होते....<br /><br />काय जादु असते पार्टीत!<br />पार्टी शिकवते झिंगण्याचा खरा अर्थ<br />पार्टी बदलुन टाकते आयुष्याचे सारे संदर्भ<br />पार्टी देते एक शांत डुलकी, झिंग अन नवीन आस!!!<br />पार्टी अशी होते....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-2903456986225834587?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-51307694413322309392009-07-15T12:11:00.000+05:302009-07-15T12:17:41.027+05:30<p>तेव्हा वाटलं होत हा पाउस कसा रिमझिम बरसतोय</p><p>प्रत्येक थेंबातुन एक नवा तलाव भरतोय</p><p>आता मात्र हा पाऊस धो-धो कोसळतोय</p><p>इतके दिवस दाबुन ठेवल्याचं दु:ख सांगतोय</p><p></p><p>तेव्हा वाटलं होतं हा पाऊस कसा खवचट हसतोय</p><p>आमच्या अडकण्याची हसुन खिल्ली उडवतोय</p><p>आता मात्र हा पाऊस उगाच हुल देतोय</p><p>आम्ही अडकलो की नाही हे हळुच बघतोय</p><p></p><p>तेव्हा वाटायचं की हा पाऊस कसा संतत धार पडतोय</p><p>तुम्हाला आम्हाला कसं ओलेतं करायचं हे ठरवतोय</p><p>आता मात्र हा पाऊस आडवा तिडवा पडतोय</p><p>आम्हा ओलेत्यांच चिंब शरीर आडुन बघतोय</p><p></p><p>तो भटका पाऊसही आता दुसर्या गावात गेला</p><p>गावाबरोबर देशही बदलु लागला</p><p>या अखेरच्या गावातही त्याने धुमाकुळ घातला</p><p>तिकडे काय इकडे काय पाऊस सगळ्याना भिजवत राहिला</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-5130769441332230939?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-38731475127099114152009-07-10T16:39:00.000+05:302009-07-23T11:29:18.814+05:30<p>है मॉड वो जो टॉपीक का दर्शन किया करें</p><p>है मॉड जो समूह को नंदनवन किया करें</p><p>बेकार वो मॉड है जो रहे लाल स्याही में</p><p>मॉड वो है जो "कैफे करा " का सुविरण किया करें</p><p>गप्पी मछली से शोभा नहीं है मॉड की </p><p>है मॉड जो कॅफ़ेकरों का पुजन किया करें</p><p>रहकर भी अमर नाम है उस मॉड का इस समूह में</p><p>कॅफ़ेप्रेम में बलिदान जो मॉडपद किया करें</p><p>ऐसी लागी लगन कांता हो गई मगन</p><p>वो तो गली गली "गप्पी"गुन गाने लगी</p><p>मुंबई में पली बनके "पुणेकर" चली</p><p>कांतारानी दिवानी कहाने लगी</p><p>वो तो गली गली "गप्पी"गुन गाने लगी</p><p>कोई रोके नहीं कोई टोके नहीं</p><p>कांता टॉपिक संभालो गाने लगी</p><p>बैठी मॉडों के संग रंगी गप्पी के रंग</p><p>कांता कॅफ़ेकरों को सुनाने लगी</p><p>वो तो गली गली "गप्पी"गुन गाने लगी</p><p>ऐसी लागी लगन कांता हो गई मगन </p><p>मालक ने मॉडपद दिया मानो मालकीन किया</p><p>कांता सागर से गप्पी उठाने लगी</p><p>दु:ख लाखो सहे मुख से "गप्पी" कहें</p><p>कांता "गप्पी" को पालो सुनाने लगी</p><p>वो तो गली गली "गप्पी"गुन गाने लगी </p><p>ऐसी लागी लगन कांता हो गई मगन </p><p>वो तो गली गली "गप्पी" गुन गाने लगी</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3873147512709911415?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-71667429420245692562009-07-09T17:29:00.000+05:302009-07-09T17:32:10.893+05:30त्या दिवशी भयानक पाउस पडत होता, परीक्षित जरा उशिरा घरी परत आला। परीक्षित नख-शिखांत भिजला होता. घरी आल्यावर त्याने सगले ओले कपडे बदलून मस्त कॉफी पित होता. आईने विचारले " अरे परी जेवायच नाही का?" त्याला त्याची आई प्रेमाने परी म्हणायची. परीक्षित म्हणाला" नको आज 'भगवान' मधे मस्त मिसळ खाल्ली आहे भूक नाहीये तु जेवून घे." आईने जेवून घेतले. परीक्षित तोपर्यंत आईशी गप्पा मारत बसला होता. त्याची कॉफी संपली आणि आईचे जेवण सुद्धा.<br /><br />परिक्षितला झोप येत नव्हती म्हणुन त्याने टेलिविज़न सेट लावला। आई झोपी गेली. परिक्षितला वडिल नाहीयेत काही वर्षापूर्वी ते लीवर खराब झाल्याने गेले. परीक्षित क्लास मधे शिकवतो. सगळ छान चालू होत. त्याच पुढील काही महिन्यात लग्न होणार आहे. नंतर काही वेळाने परिक्षितला झोप येऊ लागली. तो त्याच्या खोलीत झोपायला गेला. थोडा वेळ झाल्यानंतर त्याला अचानक स्वप्नात एक सवाष्ण बाई दिसली. उंची बेताचीच पण कपालावर मोठ कुंकू लावल होत नऊवारी नेसलेली बाई त्याच्या माथ्या वरुन हात फिरवत होती. तो तिला ओलखत नव्हता, पण तिचा तो प्रेमळ स्पर्श त्याला हवा हवासा वाटत होता.<br /><br />त्या बाईने परिक्षितला म्हटल( स्वप्नात) " तु गौरिशी लग्न करू नकोस।" परीक्षित स्वप्नात खडबडून जागा झाला. तो त्या बाईला म्हणाला"आधी तु कोण आहेस? आणि गेले २ वर्ष माझ्या स्वप्नात येउन मला मन:स्ताप का देतेस?" ती बाई म्हणाली " मी कशी रे त्रास देऊ तुला? तु तर माझ्या पोटचा आहेस." परीक्षित म्हणाला" तुझ्या पोटचा? हे कस शक्य आहे? माझी आई तर इथे झोपली आहे." बाई म्हणाली" अरे तु तर माझा मुलगा आहेस नारायण. आणि अत्ता परीक्षित चा जन्म घेतला आहेस." परीक्षित शेवटी वैतागुन म्हणाला" अहो बाई मी परीक्षित आहे तुमचा नारायण नाही. हे जग कुठे चाललय आणि तुम्ही कुठल्या पानचट कहाण्या सांगताय?" ती बाई थोडी मोठ्याने ओरडली " तु गौरिशी लग्न करू नकोस. जर अस केलस तर तुझी तिरडी उठेल ह्या घरातून." आणि तेवढ्यात लाईट गेले आणि पंखा बंद झाला आणि परिक्षितला जाग आली.<br /><br />परीक्षित परत झोपू शकला नाही. ह्या आधी त्याच बाईने त्याचे वडिल कधी निधन पावतील ह्याची शक्यता वर्तवली होती. पण त्याचे वडिल जाण्या मागे बरीच वैध कारण होती. उदा: मद्यप्राशन, आणि तत्सम नशा. परीक्षित त्यावेळी इतका अवाक झाला नाही कारण सगळ डोळ्या समोर होत. फ़क्त मनाची तयारी करत होता.<br /><br />पण ह्या वेळी गोष्ट वेगळी होती। त्याच लग्न २ महिन्यावर आल होत. सगळ ठरल होत आणि ह्या बाईच स्वप्न त्याला भंडावून सोडत होत. रोज हेच चालू होत. कधी ही नुसता पहुडला तरी स्वप्नात हीच बाई आणि तीच तेच वाक्य " तु गौरिशी लग्न करू नकोस." ह्या असल्या स्वप्नाची त्याला सवय झाली होती, हेच स्वप्न परीक्षित ने गौरीला सांगितल तेव्हा तिला ही विश्वास बसत नव्हता. गौरी थोडी हिरमुसली. ह्याच बाई ने एकदा परिक्षितला त्याच्या परम-मित्राबद्दल एक गोष्ट सांगितली. बाई म्हणाली" नारायण(परीक्षित) तु त्या भास्कर बरोबर त्याच्या गाडीवरून जात जाऊ नकोस. आणि त्याला पण सांग की त्याच्या जीवाला पुढच्या १ महिन्यात धोका आहे." परीक्षित ने भास्करला स्वप्न सांगितल. भास्कर म्हणाला "तु चुतिया आहेस का रे? असली फालतू स्वप्न तुला पडतात कशी? हे बघ मला ह्या असल्या गोष्टी आवडत नाहीत हे तुला माहित आहे तरी तु असली चुतियागिरी करतोस?<br /><br />हे म्हणुन भास्कर निघून जाणार तेवढ्यात परीक्षित त्याला म्हणाला " भास्कर मला तुझ्या सारखा मित्र गमवायचा नाहीये। मी माझ काम केले आहे ह्या पुढे तुझी मर्जी!!!!" परीक्षित खूप कासाविस होउन हे सगळ सांगत होता. त्या महिन्याचा २६ वा दिवस उजाडला. एव्हा पर्यंत परीक्षित ने त्याच्या बरोबर गाडीवरून जाण बंद केल होत. त्या दिवशी भास्कर घरीच होता, अचानक त्याला महत्वाच काम आल आणि तो तड़क बाईक काढून गेला. ५ की.मी गेला असेल नसेल मागुन भरधाव येणार्या एका ट्रक ने त्याच्या बाईक चा वेध घेतला आणि भास्कर तत्काल गत:प्राण. परीक्षितला हे समजल तेव्हा तो ओक्साबोक्शी रडला पण रडून काहीच उपयोग नव्हता. भास्कर ह्या जगातून नाहीसा झाला होता. त्या बाई चे शब्द खरे ठरले आणि भास्कर महिन्याच्या आत जग सोडून गेला.<br /><br />नेमकी हीच घटना त्याला ह्या वेळी भंडावून सोडत होती। बाई वर विश्वास ठेवायचा की नाही???? पण त्याने सगळ मन घट्ट करून ठरवल की गौरिकडे जावून सगळा प्रकार सांगायचा. एक दिवस तो त्याची आई गौरीच्या घरी गेले आणि सगळी घटना सांगितली. तेव्हा तिचे बाबा ही गोष्ट ऐकून हवालदिल झाले. आणि एक ट्विस्ट म्हणुन त्यानी आपली कहानी सांगितली. बाबा म्हणाले" परीक्षित तु वर् जसे वर्णन केलेस तशीच बाई माझ्या स्वप्नात यायची आणि मला म्हणायची काय गोखले तुमच डोक फिरले का?<br /><br />स्वताच्या पोरीच आयुष्य का उध्वस्त करताय? मला काहीच उमगत नव्हत हे सगळ माझ्या नशिबी का? पण हे तुला कास सांगू हे कळत नव्हत , तूच हे सांगितल्या मुले माझ ओझ कमी झाल.त्या बद्दल मी तुमचा ऋणी आहे."<br />दोन्ही बाजूच बोलन ऐकून दोघानी एकमताने निर्णय घेतला। तो निर्णय धक्का देणारा होता. परीक्षित आणि गौरी ह्यानी लग्न न करण्याचा निर्णय घेतला. २१ व्या शतकात ह्या सगळ्या गोष्टी घडू शकतात?ती बाई आता स्वप्नात येत नाही आणि काही उपदेश करत नाही.<br /><span class=""></span><br />समाप्त........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-7166742942024569256?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-34692815937596746942009-07-09T17:19:00.000+05:302009-07-16T10:59:42.036+05:30<p>स्लीवलेस म्हणजे स्लीवलेस म्हणजे स्लीवलेस </p><p>असतो मुलांचा नि मुलिंचा तो सेम नसतो </p><p>कुठेही गेलात तरी आकर्षणाचा विषय असतो </p><p>पब्लिकली हग करायला मात्र उपयोगाचा नसतो </p><p><span class="">कॉन्वेंटमधे</span> शिकलात तर तो फ़ॅशनचा विषय असतो </p><p>आणि झेड़ पी मधे शिकलात तर तो वादाचा विषय असतो </p><p>सगळेच कसे बागेत स्लीवलेस घालून </p><p>हिंडणार किंवा पब्लिकली हग करत बसणार?</p><p><span class="">कुणीतरी कोपचात</span> जवळ जवळ बसतच ना?</p><p>हातात हात धरून गुलू गुलू बोलतच ना?</p><p></p><p>हे असलं काही दिसलं की ह्यांचा डोकं सणकलच</p><p><span class=""></span>आणि हिंदु संस्कृति रक्षणाचे गळु अवघड जागी ठणकलच</p><p>हिंदु संस्कृतीचं ह्यांच्या वेगवान घोड असतं</p><p><span class="">पण ह्याना</span> औरंगजेब का म्हणतात हे मात्र एक कोड असतं !!!! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-3469281593759674694?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-60442368873650143552009-07-03T14:12:00.000+05:302009-07-10T13:06:22.588+05:30<p>सांग सांग भोलानाथ टॉपिक उडेल काय?</p><p>अभ्यासाला फोडणी मिळून "एन" तरेल काय?</p><p>सांग सांग भोलानाथ</p><p>उद्या आहे फोरमवरती अध्यात्माचा पेपर </p><p>आणि इथे अध्यात्माचा कैफे करतात लोफर</p><p>भोलानाथ भोलानाथ </p><p>परवा आहे फोरम वरती विषय टाईमपास </p><p>पण काही लोक म्हणतात हा तर सृजनशीलतेचा नाश </p><p>भोलानाथ भोलानाथ </p><p>नंतर येतात शब्द घेउन आपले बडे भैया </p><p>ते वाचून टवाळ म्हणतात हाय रे दैय्या </p><p>भोलानाथ भोलानाथ </p><p>बाहेरख्याली घेउन आले आपले तांत्रिक बाबा </p><p>सगले म्हणतात आता तरी ठेवा थोडा ताबा </p><p>भोलानाथ भोलानाथ </p><p>सांग सांग भोलानाथ टॉपिक उडेल काय?</p><p>अभ्यासाला फोडणी मिळून "एन" तरेल काय?</p><p>सांग सांग भोलानाथ </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6044236887365014355?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-67329316204910461182009-07-03T13:55:00.000+05:302009-07-10T16:57:34.439+05:30<p>अहो मनोहर </p><p>कधी कधी करता तुम्ही कहर </p><p>जेव्हा तुमच्या अभ्यासू पोस्ट्सचा येतो बहर</p><p>मलाही अभ्यास करायची येते लहर</p><p>अहो मनोहर </p><p>जरा अभ्यास सोडून तर पहा </p><p>थोड बाहेर डोकावून तर पहा </p><p>कधीतरी टवाळ लोकांबरोबर </p><p>टवाळखोरी करून तर पहा</p><p>अहो मनोहर </p><p>केसिबिसी रत्न तुम्ही </p><p>आणि माणिक तुम्ही </p><p>खरा हीरा पण तुम्ही </p><p>मग का हो शोधता इतरत्र "दगड" तुम्ही??? </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6732931620491046118?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-66097000996018583112009-07-03T13:49:00.000+05:302009-07-10T13:07:53.911+05:30नाही प्रेमाची शिकवणी नाही मैत्रीची उजळणी<br />जीणे दोन मनांची जोडणी<br />जीणे दोन मनांची जोडणी<br />नाही प्रेमाची शिकवणी नाही मैत्रीची उजळणी<br />कशाचा ना लागभाग<br />दूसरीचा ना पाठलाग<br />आम्ही हो फुलांचे पराग<br />नाही प्रेमाची शिकवणी नाही मैत्रीची उजळणी<br />प्रेमा नाही नाम रूप<br />प्रेम आकाश स्वरुप<br />जसा स्ट्राबेरिचा स्कूप<br />नाही प्रेमाची शिकवणी नाही मैत्रीची उजळणी<br />प्रेमातल्या मुली-मुला<br />लग्न सर्वांग सोहळा<br />धन्य मधुचंद्राची मजा<br />नाही प्रेमाची शिकवणी नाही मैत्रीची उजळणी<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-6609700099601858311?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-75559442042475124932009-06-25T19:14:00.000+05:302009-07-10T13:10:12.334+05:30माझा जन्म कधी झाला ते नक्की आठवत नाही पण निदान ९ महीने तरी झाले असतील। हे नऊ महीने कसे गेले हे समजलच नाही.अगदी सुरुवातीचे दिवस मला आठवतात तेव्हा माझी वाढ होत होती, कधी मला मसालेदार जेवण मिलायच तर कधी आपल अस्सल कोकणस्थी. पण मसालेदार जेवण मला फारस रुचल नाही, आईला खूप त्रास झाला त्या तिखट जेवणाचा, म्हणुन आपल साजुक तुपातल जेवण हे उत्तम हे मला तेव्हाच समजल, आणि तेव्हा पासून त्या जेवणाची आवड निर्माण झाली. कधी मला मद्रासी जेवण मिलायच, ते ही मला खूप आवडल. आईला मेथीचे लाडू फार आवडतात,पण मला ते कधीच आवडले नाही आणि डिंकाचे लाडू सुद्धा. आई मिटक्या मारीत खात असे पण मला मात्र अजिबात आवडल नाही. पण काय करणार? आई देइल तेच खायची सवय झाली होती, ते खाव लागत होत. आणि ह्या लाडवामुलेच तर माझी जी वाढ व्हायची ती होत होती. असो आता मी मोठा झालो थोडा तरुणवयात आलो(५-६ महीने), तेव्हा तर माझ्या आईची माझ्यासाठीची काळजी अधिकच वाढली, मी आईला सांगू इच्छित होतो की "आई माझी काळजी नको करूस,मी आता मोठा झालोय", पण ऐकेल ती आई कसली? आणि गप्प बसेल तर तो मुलगा कसला? आईला लोक उपदेश करायचे आता वजन उचलू नकोस. शरीराला जास्त त्रास होइल अस काही करू नकोस. आई निमुटपणे ऐकून घेत होती. आईच वजन जरा जास्त वाढल होत, कारण मी आता तरुण झालो होतो. आईला बसता उठताना जरा त्रास व्ह्यायचा पण ती तो सहन करत होती. काही महीने गेले आणि मी माझ्या शेवटाच्या प्रवासाला सुरुवात केली.<br /><br />मी आता पूर्ण प्रौढ झालो होतो किंवा अस म्हणा ना की उतारवयात आलो होतो, मला माझा अंत समोर दिसत होता. आईला तारीख दिली होती, पण मला मात्र इथून जावस वाटत नव्हत. पण आईचा त्रास आणि माझ्यामुले होणार दू:ख बघवत नव्हत. इथे आईच्या "एकछत्री" संस्थानात मी एकटा एका राजपुत्रासारखा रहात होतो, ते एकछत्री संस्थान असल तरी त्यात आईची माया होती प्रेम होत आणि संरक्षण होत. पण एकीकडे मला आईचा त्रास सहन होत नव्हता. म्हणुन मी ठरवल की आता ठरलेल्या वेळेवर हे जग सोडून जायच. इथे मला कसलाच त्रास नव्हता. पण नंतर काय होइल ह्याची भीती होती. मला फक्त एकच गोष्ट शेवटाकडे नेत होती ती म्हणजे" माझी इतकी काळजी घेणारी आई मला बघायची होती". त्या एकाच इच्छेवर मी माझा शेवटाचा प्रवास चालू केला होता. आता बाहेर आल्यावर आईशी इतक घट्ट नात हे विभागल जाणार, पण तरीही मी बाहेर जाणार असच ठरवल. मी बाहेर आल्यावर आई आणि बाबा किती खुश होतील ह्याच विचाराने मला भरून आल. बाहेर गेल्यावर मी काय करणार हे आई बाबा ठरवतील पण इथून बाहेर पडायच ह्याचा निर्णय हा मलाच घ्यायचा आहे, तेव्हा ती तारीख आली आणि आईच्या वेदना असह्य झाल्या, आणि माझ्या अंतिम घटका जवळ आल्या. मला शेवटची घर-घर लागली होती आणि मी जोरात टयाहाँ करून नविन जगात प्रवेश केला आणि माझा शेवटाचा प्रवास अखेर संपला आणि एका नविन खडतर प्रवासासाठी मी आईच्या कुशीत बसून सज्ज झालो.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-7555944204247512493?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-81472579889706587232009-05-29T10:57:00.000+05:302009-07-10T13:11:22.979+05:30<p> </p><p>अमेरिकेत ६०-७० च्या दशकात रेसिंग कार्स घेण्याची हौस होती म्हणजे उच्चभ्रू लोक फक्त आपला शौक पुर्ण करण्यासाठी रेसिंग कार्स घेत असत पण मध्यमवर्गीय लोकाना ते शक्य नव्हत कारण आर्थिक दृष्टया ते परवडण शक्य नव्हत। तरी लोक त्याच गाडीची स्वप्न बघायचे, त्याकाळी एक रिसर्च केला गेला आणि तो रिसर्च होता मनुष्याच्या वागणूकीवर। म्हणजे माणुस एखादी गोष्टविकत घेताना काय विचार करतो? थोडक्यात " कंझ्युमरबायर बिहेवियर" अस म्हणा ना। तर ह्या गाड्या(रेसिंग) त्यावेळी शोरूममधे बाहेर डिस्प्ले ला ठेवल्या जात आणि त्या गाड्या बघून गिर्हायिक त्या शोरूममधे जायचा पण खरी गंमत पुढे आहे, कारण तिथल्या फॅमिली कार्स चा सेल वाढला होता पण त्या रेसिंग कार्स चा सेल मधे काहीच फरक पडला नव्हता। ह्याच कारण जेव्हा समजल तेव्हा सगळी लोक चकित झाली कारण बाहेर जे आहे ते बघून लोक आता येतात पण मात्र जेव्हा खरेदीची वेळ येते तेव्हा मात्र माणुस सगला विचार करून मग ठरवतो, आणि ह्या रेसिंग कार्सच्या बाबतीत सुद्धा असच झाल। जे खूप सुंदर आहे त्याचा हेवा वाटण हे साहजिक आहे पण जेव्हा आपल्या खर्या गरजेचा विचार येतो तेव्हा मात्र माणूस हा सर्व परिस्थितीचा सारासार विचार करुनच मग निर्णय घेतो।</p><p>हे झाल एका वस्तूच उदाहरण पण जेव्हा एखाद्या पुरुषाला एखादी सिनेतारका आवडत असते , अगदी तिचे फोटो तो जपून ठेवतो तिच्याबद्दल छापून आलेली प्रत्येक गोष्ट त्याला माहित असते, पण जेव्हा लग्न करायची वेळ येते तेव्हा मात्र हाच पुरूष आपल्या घरातील परिस्थितीचा विचार करून मग निर्णय घेतो कारण त्याला बायको हवी असते म्हणुन तो घरातल सगळ वातावरण बघून निर्णय घेतो</p><p><span class="">तात्पर्य : वाईफ आणि मिस्ट्रेस ह्या दोन्ही हव्या हव्याशा वाटनार्या दोन वक्ती आहेत पण वाईफ ची जागा मिस्ट्रेस घेऊ शकत नाही आणि मिस्ट्रेस ची जागा वाईफ घेऊ शकत नाही.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-8147257988970658723?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-585926559196352681.post-40362318550892574062009-05-28T12:02:00.000+05:302009-05-28T12:09:23.427+05:30" You are never born a women, but become one" वरील वाक्य "सेकंड सेक्स" ह्या पुस्तकातील आहे. लेखिका सिमोन द बेंत्वोइर. हे वाक्य तिने साधारण आजपासून ६० वर्षापूर्वी लिहिल आणि ते वाक्य त्या वेळी सुद्धा गाजल आणि त्यावर अनेक थरातून टिका झाली. ह्या वाक्यात जेंडर बायस दिसून येतो. आणि जन्म झाल्यावर कालपरत्वे हा बायस अधिक दिसून येतो. आपण म्हणतो की आपला समाज हा सुशिक्षित आहे सुजाण आहे तरीही हा भेद दिसून येतो. अगदी रामराज्यात देखिल जेंडर बायस दिसला. सीतेला अग्निपरीक्षा द्यावी लागली. रामाने वनवास भोगला पण हयात जेंडर बायस नसून वडिलांची आद्न्या पाळणे हा एकमेव हेतु होता. अशी अनेक उदाहरण देता येतील. ती कालांतराने मी देइनच.सकारात्मक बायसची काही उदहारण आहेत,१ बस मधे महिलांसाठी राखीव सीट्स२ लेडिज स्पेशल लोकल पण ही आणि काही थोडीच सकारात्मक उदाहरण आहेत, बाकी सगळ नकारात्मकच आहे. मला तर वाटतय की जेंडर बायस आता डेंजर बायस होऊ लागल आहे किंवा झाल आहे.<br /><br />जेंडर बायसच एक उदाहरण: नैनालाल किडवाई(एच एस बी सी ऑपरेशंस प्रमुख) त्यांची एक मुलाखत आली होती, त्यात मुलाखतकार ही एक महिला पत्रकार होती. त्या मुलाखतिमधे किडवाई याना खालील प्रश्न विचारले गेले:१ तुम्ही घराकडे लक्ष कस देता?२ तुम्हाला तुमच्या सासु-सासरे आणि नवर्याकडून काय सहकार्य मिळत?३ तुमच्या मुलाना किती वेळ देता?४ घर आणि ऑफिस ह्या दुहेरी जबाबदार्या कशा पार पाडता?तात्पर्य: किडवाई ह्याना त्यांच्या कामाबद्दल जास्त न विचारता घरातील ह्या गोष्टींबद्दल जास्त विचारले गेले आणि एक महिला हे विचारत होती हे जास्त दुःख आहे.<br /><br />जेंडर बायसच आणखी एक उदाहरण:सी.बी.मुथन्ना हे नाव वाचून ही व्यक्ति एक पुरुष असेल अस वाटत,पण ही एक स्त्री आहे, तिने आपल आयुष्य जेंडर बायस संपवून टाकण्यासाठी घालवल. पण तिला कुठली इच्छा अपुरी राहिली का अस विचारल्यावर तिने" I am missing my first lady position" अस उत्तर दिल. स्वत: जेंडर बायस विरुद्ध लढा देउनही त्याना अस का वाटाव?<br /><br />अगदी आदिमानवाच्या समाजपासून ते आत्ताच्या "तथाकथित" पुढारलेल्या समाजापर्यंत हेच चालू आहे. पूर्वी स्त्रियाना "प्लक एंड पिक" म्हणजे खुडणे आणि निवडणे ही काम असायची आणि पुरुष " हंटिंग आणि किलिंग" ह्या सारख्या गोष्टी करायचे. त्यावेळी समाजात "डायकोटॉमी ऑफ़ रोल " हा प्रकार होता, त्याचा अर्थ म्हणजे स्त्री आणि पुरुष ह्यांचा रोल म्हणजे भूमिका ठरलेली असायची. १ केअर टेकर आणि २ केअर गिव्हर. स्त्री ही नेहमी केअर गिव्हर ह्या भूमिकेत असायची आणि अजूनही असते.<br /><br />लेखिकेने पुस्तकात असेही म्हटले आहे की" Don't do anything to merely please men" म्हणजे फक्त पुरुषाना आकर्षित करण्याकरिता नट्टा-पट्टा करू नका. जर तुम्हाला वाटत असेल तरच करा. पण ह्यावर स्त्रियांची उलट प्रतिक्रिया होती.<br /><br />एक किस्सा: स्त्री कशी जेंडर बायस करते????काही वर्षांपूर्वी मला एका मित्राचा फोन आला, कारण होत त्याच लग्न ठरल होत त्यासाठी मला त्याने फोन केला. मलाही फार बर वाटल ऐकून कारण त्याच लग्न ठरत नव्हत. त्यामागच कारण काही ख़ास नव्हत पण त्याचा बिझनेस होता कंप्यूटर विकण्याचा आणि तो चांगला चालला होता. पण लग्न ठरल, त्याची होणारी बायको नोकरी करत होती. दोन्ही घरातील सर्व मंडळी खुश होती. पण कुठे पाल शिंकली देवास ठावुक तिच्या मोठया बहिणीच्या डोळ्यात हे लग्न खुपू लागल. तिने माझ्या मित्राला फोनवरून धमक्या देण्यास सुरुवात केली आणि स्वत:च्या बहिणीला सुद्धा धमकावल आणि सांगितल की मला जेलसी फिल होत आहे. नाईलाजास्तव त्याना कोर्टात जावून लग्न कराव लागल.जर सख्खी बहिण अस करू लागली तर ते किती वाईट आहे!!!!<br /><br />आत्ताच एक गोष्ट घडली. कम्युनिटीवर एक वृद्ध आजी आहेत त्याना आर्थिक मदत करायच ठरल, बर्याच जणानी ती करायची तयारी दर्शवली, मी ही करणार आहे कल्याण-डोंबिवली कट्टा सुद्धा करेल अशी आशा आहे. तर इथे समूहावरिल एक मुलगी आहे तिला विचारण्यात आले की अशी केस आहे तर १०० रुपये आपण सगळ्यानी द्यायचे आहेत, तर त्यावर तिने मला त्या आजींच्या असहायतेबद्दल छाननी केलीत का असा प्रश्न केला. त्यावर मी होकारार्थी उत्तर दिल. तर त्यावर ती म्हणाली " की मला आधी घरी विचाराव लागेल बाबाना. मगच मी पैसे देइन." ही मुलगी स्वत: कमावती आहे तरीही तिला घरी परवानगी का घ्यावी लागते? बर १०० रुपये ही फार मोठी रक्कम नाहीये आणि १०० रुपये हे आपण इतर वेळी कसेही उडवू शकतो तर ह्या चांगल्या गोष्टीला इतका विचार करून द्यायची काय गरज आहे? अर्थात सगळी छाननी झाली असताना देखिल.इतर वेळी १०० रुपये उडवताना हा विचार केला जातो का? तिच्या जागी जर एक मुलगा असता तर त्याने इतका विचार केला नसता. फार फार तर त्याने बाबाना सांगुन पैसे आणले असते,विचारून नाही.<br /><br />मी अन्यायाविरुद्ध काय केले ह्याच एक उदाहरण देतो.माझी एक मैत्रिण आहे, माझ्या कॉलेजमधेच होती. कॉलेजमधे असताना तीच लग्न ठरल्याची बातमी तिने आम्हाला सांगितली. आमच्या ग्रुपमधिल सगळी मुल-मुली तिच्यासाठी खूप आनंदी झालो. पण ती मात्र खुश नव्हती. ते आमच्या लक्षात आल. तिला विचारून पाहिल पण प्रथम तिने काही उत्तर दिल नाही. आमच्या ग्रुपमधिल एका मुलीने तिला परत एकदा विचारल तेव्हा तिने सांगितल की" माझ लग्न जबरदस्ती होत आहे, मला इतक्यात लग्न करायच नाही. पण माझ्या घरी माझ्या बोलण्याला काहीच किंमत नाहीये." ही गोष्ट आमच्या ग्रुपमधे सगळ्याना समजली. आणि आम्ही तिच्या घरी जायच ठरवल. तिच्या घरी तिचे आई,बाबा आम्हाला चांगले ओळख़त होते, त्यामुले त्याना ह्या विषयावर समजवायला आम्हाला काही अडचण नव्हती. ह्याआधि तिने आम्हाला तिच्या होणार्या नवर्याचे फोटो दाखवले होते आणि एक-दोन वेळा प्रत्यक्ष भेटही घालून दिली होती. तो आम्हा सगळ्याना काही पटला नाही पण आम्ही तिला आधी काहीच सांगितल नाही. जेव्हा तिची इच्छा तिने आम्हाला सांगितली तेव्हा मग आम्ही आमच त्याच्याबद्दलच आमच मत तिला सांगितल. तिच्या घरी आम्ही तिघ गेलो आणि समजावून सांगितल.पण फक्त पैशासाठी ते त्यांची मुलगी विकत होते अस म्हटल तर वावग ठरणार नाही. त्यानी आमच ऐकल नाही उलट आमच थोड बौद्धिक घेउन आम्हाला जाण्यास सांगितल. त्यानंतर ते लग्न मोडल.त्याच कारण खूप भयंकर होत निदान आमच्यासाठी. तो तथाकथित पैसेवाला मुलगा हा खरा चोर निघाला. त्याने एक बोगस डेंटल कॉलेज काढून कित्येक लोकांकडून पैसे लुबाडले होते,त्याला पोलिसांनी पकडल आणि जेलमधे टाकल. ही बातमी आजपासून ५ वर्षापूर्वी महाराष्ट्र टाईम्स मधे आम्ही वाचली आणि खात्री करून घेतली, तेव्हा सगळ्यात जास्त आनंद आम्हाला झाला की आमची मैत्रिण वाचली, त्यानंतर तिच्या घरच्यानी आम्हाला बोलावून आमची माफ़ी मागितली. आता तीच लग्न एका "खरच" चांगल्या मुलाशी झाल आहे आणि ती खूप आनंदी आहे.<br /><strong>तात्पर्य:</strong> शिकलेल्या समाजात आपल्या मुलींवर केवळ स्वार्थासाठी अन्याय करणारे आई-वडिल आहेत आणि त्याना आम्ही समजावले पण त्यानी ऐकल नाही. प्रयत्न केला होता, यश-अपयश हे असतच. पण त्यांचे हात पोळले तेव्हा त्याना त्यांची चुक लक्षात आली.<br />मी एक गोष्ट सांगायची विसरलो त्या मुलीच्या बाबतीत. ती अशी, की तिला एक मोठा भाऊ आहे आणि त्याने घरातील विरोध न जुमानता विजातीय पोरीशी संधान बांधून लग्न केल तेव्हा हेच आई-वडिल विरोध करण्यापलिकडे काहीच करू शकले नाहीत, कारण तो तिला डायरेक्ट घरात घेउन आला आणि सांगितल की ही तुमची "सुन". आता माझा मुद्दा सूचक वाटेल जेंडर बायसच्या मुद्द्यावर. ही सुट मुलाला आहे पण मुलीने साध "अत्ता लग्न करायच नाहीये" इतक म्हटल तरी ते बळजबरी तीच लग्न ठरवून मोकले झाले.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/585926559196352681-4036231855089257406?l=rjunplugged.blogspot.com' alt='' /></div>RJ unpluggedhttp://www.blogger.com/profile/12731779230101363928noreply@blogger.com1